ภีษมะ-บุษย์น้ำเพชร
เด็กแฝดพี่น้องสองคนพากันวิ่งลัดเลาะเข้ามาในสวนกุหลาบ หลบไม่ให้บรรดาแม่บ้านและพี่เลี้ยงเห็น
“พี่เพชรนี่บ้านใครน่ะ” เด็กหญิงวัยห้าขวบถามพี่ชายฝาแฝดเมื่อเห็นเรือนกระจกตั้งอยู่กลางสวนกุหลาบ
“อยู่ในเขตบ้านเราก็ต้องเป็นของเราสิ” ภีษมะตอบ เด็กชายมองไปรอบๆ หาแดดดี้และมามี๊
“ไหนล่ะแดดดี้” เด็กหญิงทวงที่พี่ชายบอกว่าจะพามาหาแดดดี้
“แด๊ดอยู่ในนี้แหล่ะ เรียกเลย” ภีษมะเคาะที่หน้าประตูเรือนกระจก
“แด๊ด มามี๊....” เสียงเด็กสองคนที่ช่วยกันตะเบ็งเสียงทำให้บุษราคัมสะดุ้งสุดตัว
“แด๊ด ลูกมาค่ะ” เธอผลักสามีที่กำลังกอดก่ายให้พ้นตัว คว้าเสื้อคลุมมาสวมลวกๆ รีบไปมองที่หน้าต่างชั้นบนซึ่งเป็นกระจกใส
“มาได้ยังไง” ภีมลุกขึ้นนั่งเกาศีรษะก่อนจะลุกตามมามองเห็นคู่แฝดกำลังเคาะเรียกพ่อแม่อยู่ที่ชั้นล่าง
บุษราคัมกำลังจะลงมาเปิดประตูให้ลูก แต่ภีมดึงเธอไว้
“คะแด๊ด ลูกรอนานเดี๋ยวหงุดหงิดนะ” เธอรู้น
