"เสื้อผ้าพี่เปื้อนหมดแล้ว" พอร้องไห้จนพอใจแล้วถึงได้เห็นเสื้อของเขามีทั้งคราบน้ำมูกและน้ำตา
"ไม่เป็นไรหรอกซักได้ ว่าแต่เราสบายใจขึ้นหรือยัง" ชายหนุ่มมองซ้ายมองขวา เพราะตอนนี้คนที่เดินผ่านไปมาก็ยังไม่ทิ้งความสนใจที่เขาทั้งสอง
หญิงสาวพยักหน้าเล็กน้อย
"ถ้างั้นกลับบ้านกัน" เขาพาเธอมาที่มอเตอร์ไซค์ ไนท์ไม่ยอมให้เธอหิ้วของ แต่ใช้วิธีแขวนมันไว้ตรงแฮนด์มอเตอร์ไซค์ด้านหน้า แล้วหญิงสาวก็ก้าวขึ้นไปนั่งซ้อนท้าย
"กอดเอวดีๆ นะเดี๋ยวพี่จะพาซิ่ง"
จันทร์จ้าโน้มตัวลงมากอดเอวเขาไว้ ทั้งๆ ที่ชุดชั้นในไม่ได้ใส่ เธอคิดว่าหลังเขาคงจะนิ่มน่าดู
ใช้เวลาไม่นานเขาก็พาเธอกลับมาถึงที่บ้านของตัวเอง
ชายหนุ่มเอาของกินวางไว้ที่โต๊ะ ส่วนเสื้อผ้าของเธอเขาถือเข้ามาในห้องนอนด้วย
"นอนพักนะ..ไม่ต้องคิดอะไรมาก ทุกปัญหามันต้องมีทางออก"
"แล้วฉันจะออกทางไหน ตอนนี้ฉันออกทางไหนได้บ้าง" หญิงสาวถามออกไปด้วยน้ำตา เธอมืดแปดด้าน
