เด็กหญิงวันใหม่ในวัยสองขวบครึ่งเดินเตาะแตะไปมาในร้านดอกไม้ของมารดาและน้าสาว มัทรีกำลังจัดดอกไม้ให้ลูกค้าที่สั่งไว้ ส่วนบุษบานั้นรับออเดอร์ทางโทรศัพท์อยู่
“มี๊ มี๊ขา...” เด็กหญิงเดินมาหามารดา เธอใช้สองแขนเกาะที่ข้างโต๊ะทำงานของมัทรีและก้าวขาปีนเหยียบบนคานโต๊ะพยายามโหนตัวเองขึ้นมา
“วันใหม่ไม่เอาค่ะลูก” มัทรีหยิบดอกกุหลาบก้านยาวขึ้นพ้นมือลูกก่อนที่เด็กหญิงจะคว้าไว้ เพราะว่ามันยังไม่ได้ริดหนามออกเกรงว่าลูกสาวจะได้เลือด
“หนูจะเอา สวย” วันใหม่เริ่มพูดได้หลายพยางค์ติดต่อกันตามพัฒนาการแต่ละช่วงวัย มัทรีไม่ได้ต้องการให้ลูกเก่งหรือพัฒนาเกินกว่าวัยที่แกควรจะเป็น แค่เด็กหญิงเติบโตอย่างสมบูรณ์และมีความสุขในแต่ละวันเธอก็พอใจแล้ว
“บุษพี่ฝากพาวันใหม่ไปห่างๆ โต๊ะก่อน เดี๋ยวโดนหนามกุหลาบ” มัทรีเรียกน้องสาวหลังจากที่เห็นว่าบุษบาลงรายการเรียบร้อย
บุษบารีบเข้ามาอุ้มหลานขึ้นจากพื้น พลางหันเหความสนใจจากบร
