“เอ ทำไมยายบุษไม่โทรมาเลยคะ” มัทรีรอโทรศัพท์จากน้องสาวในตอนเช้ามืดของวันเดียวกัน เธอกำลังเตรียมตัวเดินทางไปเชียงใหม่โดยที่กำลังรออนวัชมาที่บ้านเพื่อไปรถคันเดียวกัน
“ตอนนี้ตีห้าน้องคงยังไม่ถึงเชียงใหม่มั้งมาศ” รามออกความเห็น เขาคิดว่าขบวนรถไฟน่าจะไปถึงสถานีปลายทางที่จังหวัดเชียงใหม่หลังหกโมงเช้า
“ก็น่าจะใช่ค่ะ งั้นยายบุษคงรอไปถึงหาข้าวเช้ากินหาที่นั่งพักแล้วค่อยโทรหาเรา”
เสียงประตูใหญ่เปิดทำให้มัทรีเดินไปมองที่หน้าต่าง
“พี่อ้นมาแล้วค่ะ งั้นเราไปกันเลยไหมคะ” หญิงสาวถามสามีที่กำลังอุ้มลูกสาวไว้กับอก
“จ้ะ” ชายหนุ่มเปิดประตูห้องให้สาวใช้เข้ามาช่วยกันยกกระเป๋าไปขึ้นรถ เขาส่งลูกสาวให้มัทรีจากนั้นจึงไปที่ห้องของเด็กชายอวัชเพื่อบอกให้ลงไปข้างล่างได้แล้ว
รามใช้รถตู้ครอบครัวในการเดินทางครั้งนี้ เขาตรวจเช็คว่าไม่ลืมอะไรแล้วจึงบอกให้สมาชิกทุกคนขึ้นรถได้ รอบนี้เขาไม่ได้ขับรถเองเพราะบิดามารดาเป็น
