เพียงเพ็ญแสยะยิ้มออกมาเมื่อสายตาได้พบกับภาพข่าวในหนังสือพิมพ์ ดวงตาสีดำขลับอัดแน่นไปด้วยความชั่วร้าย แรงอิจฉาริษยาถล่มยับอยู่ในอก
“ดี ตายซะได้ก็ดี ไอ้สมควร”
หล่อนหัวเราะออกมาด้วยความสะใจ นึกถึงเหตุการณ์ที่ตนเองจ้างวานให้วีรภาพคู่ขาที่หลงรักตนเองหัวปักหัวปำไปจัดการไอ้ช่างซ่อมรถให้
ภาพที่วีรภาพจ่อปืนที่ศีรษะของสมควร ภาพที่สมควรยกมือไหว้อ้อนวอนขอชีวิต ภาพที่หล่อนยืนหัวเราะอย่างสะใจ และภาพที่มันสมองและเลือดสดๆ สีแดงของสมควรสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณเมื่อวีรภาพลั่นไกปืน หล่อนยังจำได้ติดตาไม่มีวันลืม แม้มันจะน่าจะสยดสยองแต่หล่อนกลับไม่รู้สึกผิดเลยนักนิด
“ต่อไปนี้ฉันก็ไม่ต้องกลัวตำรวจจะสาวมาถึงตัวฉันอีกแล้ว”
หญิงสาวปิดหนังสือพิมพ์ในมือและวางลงบนโต๊ะเตี้ยตรงหน้า หยิบกาแฟขึ้นมายกขึ้นดื่มอย่างอารมณ์ดี และในจังหวะนั้นเองบิดาก็เดินเข้ามาทักทาย
“ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษเลยนะเพียง”
เพียงเพ็ญระบายยิ้ม ยั
