มือบางที่กำลังลนลานใส่กางเกงชั้นในชะงัก แก้มสาวแดงแล้วแดงอีก ให้ตายเถอะ นี่หล่อนคงดูร่านสุดๆ ในสายตาของอัลแบร์โต้อย่างแน่นอน แต่เมื่อกี้ทำไมหล่อนถึงได้หลุดโลกแบบนั้นนะ ทำไมถึงได้ยอมควบขี่ หรือแม้แต่จับต้องความแข็งชันของเขาได้นะ ทำไมถึงยอมทำ...
ก็เพราะหล่อนทั้งรัก ทั้งหลง อัลแบร์โต้ยังไงละ
ความคิดหนึ่งร้องตามออกมา และมันก็ทำให้เพลงพิณถึงกับสะท้อนในอก หล่อนก็ดีแต่ปาก ดีแต่บอกว่าเกลียดทั้งๆ ที่การกระทำมันบอกว่าหลงรักเขาเต็มหัวใจ
“ได้โปรดอย่าพูด... เพลง...”
ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะชะโงกหน้ามาฝังปลายจมูกกับแก้ม นวลแดงระเรื่อฟอดใหญ่ “ไม่พูดก็ได้ แต่ถามต่อนิดว่าเราจะต่อในรถอีกครั้งหรือไปที่บ้านพักของฉันกันเลยดี”
หญิงสาวนั่งนิ่งไม่ตอบโต้ สมองหยุดทำงานไปก่อนหน้านี้นานแล้ว ตอนนี้ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหัวใจเท่านั้นที่จะชี้นำชะตาชีวิต
“ถ้าไม่เลือก ฉันเลือกให้แล้วกันนะ ไปบ้านพักฉันดีกว่
