“ผมไปก่อนนะครับคุณแม่”
“เดินทางปลอดภัยนะพร้อม”
เพทายอวยพรให้กับบุตรชาย ขณะจ้องมองรถคันงามของพร้อมฉัตรแล่นออกไปจนลับตา จึงหันมาพูดกับแม่แย้มที่ยืนอยู่ข้างหลังด้วยหัวใจที่ปรอดโปร่ง
“วันนี้ฉันรู้สึกสบายใจที่สุดเลยละแม่แย้ม ไม่ต้องมานั่งกังวลว่าจะแก้ตัวกับตาพร้อมว่ายังไง ฉันไม่น่าทำเรื่องแย่ๆ แบบนี้เลยเนอะ”
น้ำเสียงของเจ้าของบ้านสูงวัยเต็มไปด้วยความละอายใจ
“คนเราก็ต้องมีก้าวพลาดกันบ้างค่ะคุณท่าน แต่พลาดแล้วแก้ไขอันนี้น่านับถือมากๆ ค่ะ”
“ถ้างั้นฉันก็ควรต้องเตรียมงานแต่งให้กับตาพร้อมแล้วละ แม่แย้มเห็นด้วยไหม”
เพทายพูดออกมาด้วยความสุขใจ ตอนนี้หล่อนรู้แล้วละว่าความสุขมันซื้อหาด้วยเงินไม่ได้ ทั้งฐานะและชาติตระกูลก็หาได้สำคัญไม่ หัวใจต่างหากที่เป็นเครื่องตัดสิน
“แน่นอนค่ะคุณท่าน ก็วิวาห์เหาะไปแล้วนี่คะ”
สองหญิงวัยเดียวกันแต่ต่างชนชั้นเดินคุยกันออกไปยังสวนข้างบ้านรอยยิ้ม เสียงหัวเราะด้วยค
