ภริตาเดินตรงมายังเตียงที่อานนท์นอนหลับไม่ได้สติอยู่ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์อย่างช้าๆ และเงียบเชียบ ท่าทางของเธอเต็มไปด้วยความลังเลและความรู้สึกที่หลากหลาย เมื่อมาถึงข้างเตียง เธอวางปืนกระบอกนั้นลงบนตู้เล็กข้างเตียงของเขาอย่างเบามือ ราวกับกลัวว่าเสียงดังเพียงเล็กน้อยจะปลุกเขาขึ้นมา จากนั้นก็ทรุดกายลงนั่งบนขอบเตียง
น้ำตายังคงไหลรินออกมาจากด้านข้างใบหน้าที่หลับใหลของอานนท์ ภริตานั่งมองเขาอย่างพิจารณา ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ใบหน้าคมคายที่บัดนี้ดูอ่อนล้าและเปราะบางอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เธอสังเกตลมหายใจสม่ำเสมอของเขาที่เข้าออกอย่างช้าๆ และลึกซึ้ง ราวกับกำลังพยายามปลอบประโลมตัวเองให้สงบลง
ภริตารู้สึกสับสนและขัดแย้งในใจอย่างรุนแรง เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอคนนี้ ทั้งรักทั้งเกลียด ทั้งสงสารทั้งหวาดกลัว เขาเป็นทั้งคนที่มอบความรักอันเร่าร้อนและเจ็บปวดให้เธอ และเป็นคนที่กั
