อานนท์อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีน้ำเงินเข้ม ผมที่เพิ่งสระและเช็ดพอหมาดขับให้ใบหน้าคมคายของเขาดูอ่อนลงเล็กน้อย เขาเดินเข้าไปในห้องที่ภริตาเคยอยู่ ความทรงจำต่างๆ หลั่งไหลเข้ามาในความรู้สึกของเขาอย่างถาโถม กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของเธอ ราวกับกลิ่นดอกไม้แรกแย้ม ยังคงอบอวลอยู่ในความทรงจำของเขาไม่จางหาย
อานนท์เดินไปยังแจกันสีขาวที่วางอยู่บนตู้เล็กข้างเตียง สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ดอกไม้ที่เขาเคยให้กับภริตา มันถูกจัดวางอยู่ในแจกันอย่างสวยงาม แม้เวลาจะผ่านมานานแล้วก็ตาม
ภาพความทรงจำในวันนั้นหวนกลับมา...วันที่เขาปล่อยให้ภริตาเป็นอิสระ เขาเดินกลับมาในห้องนี้ด้วยความคิดถึงที่ท่วมท้น และได้เห็นดอกไม้ที่เขาเคยมอบให้เธอ แต่กลับถูกภริตาปัดจนร่วงหล่นลงบนพื้น ถูกนำมาจัดใส่แจกันอย่างใส่ใจ
หัวใจของอานนท์ในตอนนั้นพองโตด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งตื้นตัน ดีใจ และมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่ได้ละทิ้งความรู้สึกของเขา
