คฤหาสน์หลังงามซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางแมกไม้เขียวครึ้ม ปกรณ์ในชุดคลุมไหมสีเข้ม นั่งจิบชาบนเก้าอี้หวายในสวนหลังบ้าน แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลอดใบไม้ลงมากระทบใบหน้าคมคายที่ยังคงฉายแววเคร่งขรึม
อานนท์เดินเข้ามาในสวนด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ความแข็งกระด้างดุดันลดลง แต่แววตามุ่งมั่นยังคงเด่นชัด เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามปกรณ์อย่างผ่อนคลาย
"สบายดีนะ ปกรณ์" อานนท์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าปกติ
ปกรณ์วางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างเบามือ จ้องมองอานนท์ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "มีเรื่องสำคัญถึงขั้นต้องมาถึงบ้านฉันเลยสินะ อานนท์"
"ฉันแค่อยากจะคุยกับนายเรื่อง..." อานนท์เว้นจังหวะเล็กน้อย "เรื่องการวางมือ"
ปกรณ์ยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ ดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องใบหน้าของอานนท์อย่างไม่วางตา "นายรู้ใช่ไหมว่าสิ่งที่นายกำลังพูดถึงมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ การวางมือจาก 'ยมทูต' ไม่ต่างอะไรจากเสือถอดเขี้ยวเล็บ"
"ฉ
