ภริตาต้องการนำเงินก้อนนี้ไปให้กับการันต์ เพื่อให้เขาสามารถสร้างร้านเค้กใหม่ขึ้นมาได้อีกครั้ง
อานนท์ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอย่างช้าๆ ราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเคลือบแคลงสงสัย
"แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าเธอจะเลิกคิดถึงมัน" อานนท์ถามในสิ่งที่ไม่อาจพิสูจน์ได้ด้วยหลักฐานเป็นรูปธรรม เขารู้ดีว่ามันเป็นคำถามที่ดูโง่เขลา แต่เขาเพียงต้องการความมั่นใจว่าภริตาจะตัดขาดจากการันต์อย่างแท้จริง
"การเลิกคิดถึงเขา มันคงพิสูจน์ให้นายเห็นไม่ได้..." ภริตาตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่อย่างน้อย มันก็ทำให้ฉันได้มีโอกาสพูดคุยและบอกลาเขา ฉันสัญญาว่าเขาจะไม่พยายามติดต่อฉันอีก"
อานนท์ดูสนใจในข้อเสนอของภริตามากขึ้น ดวงตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เธออย่างพิจารณา
"แต่ถ้ามันยังฝืนดึงดัน ฉันไม่รับปากนะว่าจะไม่จัดการมัน" อานนท์ขู่เสียงต่ำ
"ฉันสัญญา มันจะจบลงด้วยดี" ภริตาจ้องหน้าเขา
