ภริตาก้าวลงจากรถเมล์ประจำทาง แสงไฟสลัวริมถนนส่องกระทบใบหน้าเธอที่ยังคงมีความสุขเจือจางจากค่ำคืนพิเศษกับการันต์ เธอเดินทอดน่องมาตามทางเท้าจนใกล้ถึงคอนโดมิเนียมที่พัก แม้การันต์จะยืนยันหนักแน่นที่จะมาส่งถึงที่ แต่ภริตาก็ปฏิเสธอย่างสุภาพ ทว่าหนักแน่นด้วยเหตุผลบางอย่างที่เธอเก็บงำไว้ในใจลึกๆ และไม่อยากให้เขารับรู้ถึงมัน
เมื่อเดินพ้นโค้งเข้าสู่บริเวณหน้าคอนโด สายตาของภริตาก็พลันหยุดชะงัก ราวกับถูกมนต์สะกด ร่างกายของเธอแข็งทื่อไปทั้งร่าง เมื่อเหลือบไปเห็นรถยนต์สีดำเงาคันคุ้นตาจอดสงบนิ่งอยู่ไม่ไกลนัก หัวใจที่เพิ่งจะอบอุ่นเมื่อครู่กลับเย็นเยียบราวกับถูกน้ำแข็งเกาะ ความรู้สึกหวาดหวั่นแล่นปราดไปทั่วร่าง เธอจ้องมองรถคันนั้นราวกับถูกตรึงให้ยืนอยู่กับที่ ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งจนไม่อาจก้าวเดินต่อไปได้
ความเงียบยามค่ำคืนรอบข้างดูเหมือนจะดังกระหึ่มอยู่ในหู ภริตาสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากรถคั
