ภริตาเดินวนเวียนอยู่ในห้องหรูหราอย่างกระวนกระวาย ราวกับถูกขังอยู่ในกรงทอง เธอไม่รู้ว่าจะทำอะไร หรือไปทางไหนได้ ความปรารถนาที่จะแจ้งตำรวจกัดกินหัวใจ แต่โทรศัพท์ภายในห้องถูกดัดแปลง โดยติดตั้งอุปกรณ์ดักฟังเล็กๆ ไว้ในเครื่องโทรศัพท์ และรู้ดีว่าการโทรออกไปขอความช่วยเหลือย่อมไม่เป็นผล
การเดินออกจากคอนโดมิเนียมแห่งนี้ก็เป็นไปไม่ได้เช่นกัน สายตาคมกริบของลูกสมุนอานนท์คอยสอดส่องและติดตามทุกการเคลื่อนไหวของเธอ ราวกับเงาที่ตามติด เธอไม่เห็นหนทางใดๆ ที่จะเรียกร้องความช่วยเหลือจากโลกภายนอกได้เลย ในที่สุด ภริตาก็ทอดกายลงนั่งบนโซฟาตัวนุ่ม ด้วยท่าทางครุ่นคิดและหวาดหวั่น ความสิ้นหวังเริ่มกัดกร่อนจิตใจ
ไม่นาน เสียงออดตรงประตูก็ดังขึ้นแผ่วเบา ภริตาได้ยิน แต่เธอไม่ยอมลุกไปเปิด จนกระทั่งเสียงออดดังขึ้นเป็นครั้งที่สองและสาม ติดต่อกันอย่างเร่งเร้า เธอถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างจำใจ เดินไปยังประ
