ภริตารีบขยับกายอย่างยากลำบาก จัดการเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยและยับย่นของตัวเองด้วยมือที่สั่นเทา พลางยกมือปาดน้ำตาที่ยังคงไหลอาบแก้มซีดเซียวอย่างต่อเนื่อง ความรู้สึกขยะแขยงและความอัปยศยังคงเกาะกุมหัวใจของเธอแน่นหนา
อานนท์ลุกขึ้นนั่งไขว่ห้างบนโซฟาหนังสีดำ แก้ววิสกี้ในมือถูกยกขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาคมกริบจับจ้องมองภริตาด้วยความพึงพอใจอย่างเปิดเผย ราวกับกำลังชื่นชมผลงานชิ้นเอกของตนเอง
"ฉันเพิ่งเคยเจอผู้หญิงที่ทำให้ฉันพอใจได้ขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลยนะ ภริตา" อานนท์เอ่ยเสียงทุ้มนุ่ม ดวงตาของเขาเปล่งประกายวาววับเมื่อมองไปยังร่างเล็กที่กำลังพยายามรวบรวมสติ "จากนี้ไป เธอต้องทำงานหนักมากขึ้นแล้วล่ะ"
อานนท์พูดพลางยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบอีกครั้ง สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ภริตาอย่างเร้าร้อนและเต็มเปี่ยมไปด้วยความใคร่ ความต้องการที่จะครอบครองและควบคุมเธออย่างสมบูรณ์แบบนั้นชัดเจนจนภริตารู้สึกหวาดหวั่นจับ
