บทที่ 46

1250 คำ

"แต่ฉันดื่มไม่ไหวแล้วนะ" แก้วสองหมดไปแก้วที่สามเขาก็ได้ส่งมาให้อีกครั้ง เธอเริ่มปฏิเสธ "ฉันให้แก้วละพัน" เงินพันไม่ได้หาได้ง่ายๆ เธอก็เลยรับมันมาดื่มได้อีกสองแก้ว คราวนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ "กูกลับก่อนนะเว้ย" "อ้าวมาทีหลังเพื่อนจะกลับก่อนได้ยังไงวะ" "ผู้หญิงของกูเมาแล้ว" "อีกตามเคยนะมึง" เพื่อนๆ รู้ดีว่ารันเวย์ไม่ได้รีบจะกลับบ้านอยู่แล้ว คงแวะไม่ไกลแถวนี้หรอก "ให้กูช่วยเอาไปขึ้นรถไหม" "ไม่ต้องหรอก" ว่าแล้วรันเวย์ก็ควักเงินออกมาวางลงตรงหน้าให้เพื่อนจ่าย ..นี่แหละคือเหตุผลที่เพื่อนๆ ชอบเรียกเวลามาดื่ม..ไม่ต้องจ่ายแถมยังมีเงินเหลือติดกระเป๋ากลับบ้านอีก ชายหนุ่มค่อยๆ วางร่างของหญิงสาวลงนั่งเบาะรถด้านข้างคนขับ "เดี๋ยวฉันจะพาไปขึ้นสวรรค์" มือหนาลูบไล้ใบหน้าเรียว ถ้าตรงนี้ไม่ใช่ที่สาธารณะเขาคงจัดการกับเธอตรงนี้เลย คนอะไรเวลาเมาหน้าเอาชิบหาย รันเวย์รีบเดินอ้อมไปประจำที่คนขับ แล้วดึงเซฟตี้ขอ

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม