อดัมเดินเข้ามาในห้องทำงานของเจ้านายซึ่งเขาชินแล้วกับภาพตรงหน้า แมคนัสกำลังกล่อมลูกนอนจนแมคดีนหลับคาตักแกร่งของเขา
“กลับเลยไหมครับ เที่ยงแล้ว”
“อืม มีอะไรให้เอาเอกสารไปเซ็นที่บ้าน” ชายหนุ่มอุ้มลูกขึ้นแนบอกและเดินเข้าลิฟต์ไป
พนักงานต่างพากันอิจฉาภรรยาของแมคนัสตอนนี้เขาเปลี่ยนไปเป็นผู้ชายที่อบอุ่น และเลี้ยงลูกเองเขาไม่ไว้ใจพี่เลี้ยงคนไหนกลับจากทำงานเขาจะมาเล่นกับลูกเป็นประจำ
“โตไปคงเหมือนฉันแน่ ๆ”
“เหมือนแต่หน้าพอครับ” ห่าวซวนพูดขึ้นมาจนแมคนัสต้องมองหน้า ลูกน้องต่างกันเงียบ
“ฉันนิสัยไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอ”
“นิดหน่อยครับ” อดัมเป็นคนตอบไปจะตอบว่าสันดานไม่ดีก็เกรงว่าจะได้เดินกลับบ้านแทน
“หุบปากเดี๋ยวลูกฉันได้ยิน” แมคนัสจึงนั่งเงียบมาตลอดทางอดีตที่เคยทำผิดพลาดไปก็ผ่านมาหลายปีเขารู้ว่าเมธาวีไม่เคยลืม แต่เขาจะไม่พูดถึงและไม่ทำตัวแย่ ๆ แบบเดิม
ชายหนุ่มกลับมาถึงบ้านแต่ลูกชายก็ยังไม่ตื่นเขาจึงเ
