บทที่ 3 ป่วยเพราะใคร

เกือบสายของวันแมคนัสต้องรีบตามหมอให้มาดูอาการของเมธาวีที่นอนตัวสั่นเพราะพิษไข้เล่นงาน ลูกน้องของเขาก็ทำงานได้เป็นอย่างดีแถมยังตามหมอผู้ชายมาอีกด้วย “อดัม ฉันสั่งไปว่าอะไร” “คุณชายรองสั่งให้ไปตามหมอครับ” “ไอ้เหี้_กูรู้แล้ว ไม่มีหมอผู้หญิงแล้วหรือไง!” แมคนัสหัวเสียขึ้นมาที่เห็นหมอผู้ชายแถมยังหนุ่มยังแน่นจนเขารู้สึกหวงคนตรงหน้าไม่น้อย “เอ่อ ให้หมอตรวจไหมครับ” “โถ่ว คุณชายรองผมหาได้แค่นี้” “เชิญ” แมคนัสมายืนเฝ้าดูคุณหมอตรวจอาการของหญิงสาวไม่ห่าง เมื่อหมอกำลังจะฟังเสียงเต้นของหัวใจแมคนัสจึงไม่พอใจคิดว่าคุณหมอกำลังลวนลามคนป่วย “นั้นหมอจะทำอะไร” “หมอกำลังจะฟังเสียงหัวใจครับ” คุณหมอเหงื่อแตกพลั่กเพราะมีคนไม่ป่วยมายืนกดดันแถมยังไม่ให้สัมผัสกับตัวคนป่วยอีก หวงยิ่งกว่าจงอาง “คนไข้ไม่เป็นอะไรมากครับ อวัยวะเพศคงจะฉีกขาดจากการร่วมรักที่รุนแรงช่วงนี้ต้องงดไปสัก 2 สัปดาห์ก่อนนะครับ เดี๋ยวหมอจ่ายยาให้” เขาเห็นรอยแดงเป็นจ้ำอยู่บริเวณต้นคอจึงเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นตรงหน้าก็เป็นคนมีชื่อเสียงทำไมเขาจะไม่รู้จัก คุณหมอจ่ายยาลดไข้และยาไว้มา แมคนัสจึงรีบให้ลูกน้องไปส่งคุณหมอเรียกว่าไล่จะดีกว่า “อืม อือ” เมธาวีลืมตาขึ้นมาด้วยความยากลำบากเพราะหนังตาที่หนักอึ้งเหมือนมีใครเอาค้อนมาวางไว้ เมื่อขยับตัวนิดหน่อยตรงบริเวณใจกลางสาวก็รู้สึกเจ็บและแสบไปหมด “เจ็บมากไหมคะคนเก่งพี่ขอโทษ” แมคนัสเดินไปนั่งข้างกายหญิงสาวเมื่อเห็นแววตาที่หวาดกลัวเขา ชายหนุ่มจึงยื่นไปลูบศีรษะเบาๆ อย่างเอ็นดู เมธาวีนึกย้อนกลับไปเหตุการณ์เมื่อคืนภาพที่เธอร่วมรักและร่อนเอวอยู่บนตัวเลยเข้ามาในโสตประสาท พร้อมเสียงร้องขอของเธออย่างหน้าไม่อาย “พี่ถามว่าเจ็บไหมคะ?” “จะ เจ็บค่ะ” น้ำเสียงแหบพร่าตอบกลับไปด้วยขยับตัวจะถอยห่างแต่ถูกแมคนัสคว้าตัวเองไว้เสียก่อน ตอนนี้เธอจึงตกอยู่ในอ้อมกอดของเขา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงโชยเข้าจมูกทำให้เธอรู้มวนท้องไปหมด “ไม่ต้องห่วงพี่จัดการไอ้เ*******ูนั้นแล้ว” แต่ไม่บอกว่าจัดการกับแม่ของเธอกับพ่อเลี้ยงยังไง แมคนัสจัดการเป่าสมองของเสี่ยบ้ากามจนสมองกระจุย และสั่งให้ลูกน้องเคลียร์กับนักข่าว “เมขอบคุณคุณชายรองมากนะคะที่ช่วยเมแต่เมต้องกลับไปทำงานต่อแล้ว” “กลับไปทำงาน? น้องเมไม่รู้หน้าที่ตัวเองเหรอคะ” แมคนัสถามออกไปเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว หญิงสาวไม่คิดจะเรียกร้องให้เขารับผิดชอบหรือร้องห่มร้องไห้เลยหรือที่เขาได้ความบริสุทธิ์จากเธอมา “หน้าที่อะไรคะ” “ก็หน้าที่คอยนอนอ้าขาให้พี่อยู่บนเตียงไงคะ รับรองพี่ไม่ปล่อย โอ๊ะ...” “ฉันไม่ใช่นางบำเรอของคุณ” หญิงสาวตบเข้าไปที่แก้มของชายหนุ่มจนเกิดรอยแดงขึ้นมาเป็นครั้งแรกที่เขาถูกผู้หญิงตบหน้า หากเป็นคนอื่นเขาคงตบกลับไปแล้วแต่เป็นเมธาวีเขาต้องใจเย็น “ฉันกระแทกเข้าออกจนรูฉีกขาดนั้นไม่เป็นผัวแล้วจะให้เป็นอะไร เธออย่าทำให้ฉันโมโหนะเมธาวี” สรรพนามที่เปลี่ยนไปชายหนุ่มตะคอกจนหญิงสาวสะดุ้งด้วยความตกใจและปล่อยโฮออกมาอย่างน่าสงสาร “ฮึก ฮือ” “โถ่เว้ย! แม่งผู้หญิงคนอื่นเขาอยากได้ฉันเป็นผัวแค่ไหนฉันจะบอกอะไรให้นะ ว่าฉันแค่สงสารเธอและได้เปิดซิงเลยจะให้อะไรตอบแทนอย่าคิดว่าฉันพิศวาสก็แล้วกัน” แมคนัสเดินออกไปและปิดประตูเสียงดังพร้อมกับสั่งให้ลูกน้องไปส่งเมธาวีที่บ้านของเขา ในเมื่ออยากอวดเก่งเขาก็จะทำให้หญิงสาวกลับมาอ้อนวอนขอขึ้นเตียงกับเขาอีก “ไปถึงมึงสั่งให้แม่บ้านใช้งานเมญ่าหนัก ๆ” “แต่น้องเมไม่สบายอยู่นะครับ” ห่าวซวนแปลกใจเมื่อเช้ายังโวยวายให้พวกเขาไปตามหมอมาอยู่เลยพอช่วงสายก็หน่อยก็ผีเข้า จนเขาตามอารมณ์ไม่ทัน “มึงไปมีน้องตั้งแต่ตอนไหน” แมคนัสขัดใจกับสรรพนามที่เรียกเมธาวีไม่น้อย “ผมก็เรียกน้องเม...โอ๊ยไม่เรียกแล้วครับ” ห่าวซวนหลบขวดน้ำที่เจ้านายโยนมาได้ทันไม่งั้นคงได้จมูกใหม่ หวงก็บอกหวงไม่เห็นต้องมาโมโหกลบเกลื่อน เมธาวีนั่งดูกองผ้าตรงหน้าเมื่อแม่บ้านสั่งให้เธอมาซักผ้าและไม่ต้องใช้เครื่องซัก ถึงแม้จะไม่สบายแต่ก็ฟื้นทน เธอรู้ว่าแมคนัสกำลังโกรธที่เธอปฏิเสธ “เมเดี๋ยวหลินช่วย” “อีนังหลินแกมาทำหน้าที่ของแกอย่าไปยุ่งเรื่องของคนอื่น” แม่บ้านเก่าแก่ตะโกนกลับมาและลากคอหลินกลับไป เธอหมั่นไส้เมธาวีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ตอนเที่ยงหญิงสาวยังคงนั่งซักผ้าแต่จำนวนผ้าในตะกร้าไม่ลดลงเลยสักนิด บวกกับฤทธิ์ยากำลังเล่นงานเธอหญิงสาวรู้สึกเหมือนจะตายให้ได้ยิ่งเวลายกของหนักยิ่งเจ็บไปจนถึงมดลูก เมื่อจะลุกขึ้นภาพทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าก็ดับไป แมคนัสกำลังนั่งประชุมด้วยสีหน้าและแววตาบ่งบอกว่าเขาอารมณ์ไม่ดีการประชุมครั้งนี้จึงมีแต่ความตึงเครียด ผู้จัดการพรีเซ็นงานไม่ผ่านและสั่งให้แก้ต่อหน้าเขา อดัมได้รับสายจากแม่บ้านจึงชั่งใจว่าจะเข้าไปรายงานคุณชายรองดีหรือไม่เพราะการประชุมครั้งนี้นั้นสำคัญมาก แต่ถ้าหากเขาไม่รายงานเขาก็จะถูกเจ้านายเล่นงานอยู่ดี “เจ้านายครับ...” อดัมก้มลงไปกระซิบเพื่อให้ได้ยินกันแค่สองคน แววตาของแมคนัสแผ่ซ่านออกมาอย่างน่ากลัวจนคนที่แอบมองต้องรีบหลบตา “ยกเลิกการประชุม!” “แต่งาน...” แมคนัสมุ่งหน้ากลับบ้านทันทีเขานึกโทษตัวเองที่โมโหจนเผยทำร้ายหญิงสาว และคนที่จะต้องรับกรรมคงหนีไม่พ้นแม่บ้านทั้งหลาย “เมญ่าพักอยู่ที่ห้องคนงานค่ะ” “หลีกไปให้หมด !!” ชายหนุ่มรีบเดินเข้าไปในห้องพักของเมธาวีเมื่อเห็นแผลที่หน้าผากเขาก็โมโหให้ตัวเองชายหนุ่มคุกเข่าที่พื้นจนคนที่เห็นพากันปรายตามองอย่างสงสัย “กลับไปพักกับพี่นะคะ” ชายหนุ่มอุ้มเมธาวีขึ้นมาและสาวเท้าออกจากห้องพักคนงานไป เขาพาหญิงสาวขึ้นมาพักที่ห้องของเขาและไม่เคยมีใครได้สัมผัสเตียงของเขา ชายหนุ่มวางหญิงสาวลงอย่างเบามือ “แผลที่หน้าผากไม่เป็นอะไรครับแต่ก็น่าจะปวดหลายวันอยู่” “กูสั่งให้มึงดูเมญ่าดี ๆ ทำไมมึงไม่ดูวะ” “ขอโทษครับ” “ไปขนของเมญ่าขึ้นมาให้หมด” แมคนัสสั่งลูกน้องโดยที่ไม่หันหน้าไปมองสายตาของเขายังจดจ่อที่หญิงสาวที่หลับอยู่บนเตียงกว้าง “เอาไปเก็บไว้ที่ไหนครับห้องข้าง ๆ คุณชายไหมครับ” “ห่าวซวนมึงโง่หรืออะไร เก็บมาไว้ห้องกูสิ” ห่าวซวนไม่รอช้ารีบเดินออกจากห้องไปตอนที่เมธาวียังไม่เข้ามาทำงานที่นี่เจ้านายของเขาโหดกว่านี้หนึ่งเดือนที่มีเมธาวีเข้ามาทำงาน ทุกอย่างในคฤหาสน์ก็ดูเปลี่ยนไปรวมถึงเจ้าของบ้านด้วย