แมคนัสตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้าแจ่มใสเมื่อคืนได้นอนกับเมธาวีอารมณ์ขุ่นมัวต่าง ๆ จึงหายไปแต่หญิงสาวก็หายไปจากเตียงทุกครั้งเวลาที่เขาตื่นนอน
“น้องเมคะวันนี้ทำอะไรทานคะ”
“ไม่มีค่ะ” เมธาวีตอบออกไปโดยที่มือยังทำอาหารอยู่ ความเย็นชาที่ส่งมาให้แมคนัสจึงรู้สึกไม่ค่อยดีว่าเมธาวีไปรู้อะไรมาหรือไม่
“แล้วในมือคืออะไรคะ”
“อาหารหมาค่ะ เมจะทำไปให้สุนัขจรจัดอาหารคนไม่มี” เมธาวีไม่หันหน้ามามองชายหนุ่มเลือกที่จะทำอาหารต่อไป แมคนัสจึงเดินออกมาเห็นพ่อครัวกำลังยืนทำหน้าเศร้า
“เป็นอะไรกันทำหน้าเหมือนมีใครตาย”
“คือวันนี้ของสดเราไม่มีเลยครับคุณเมเอาไปบริจาคให้คนไร้บ้าน วันนี้ไม่มีอาหารเช้า” พ่อบ้านก้มหน้าต่อเพราะกลัวว่าจะถูกดุ ไม่รู้ว่าทั้งสองทะเลาะอะไรกัน
“ออกไปให้พ้นหน้า !” แมคนัสเริ่มอารมณ์เสียขึ้นมาเมธาวีกำลังโกรธเขาแต่เมื่อคืนเขาก็ปรนเปรอให้จนถึงใจ แต่มาวันนี้กลับทำเป็นโกรธเขา
“คุณชายรองครับ”
“เออ พูดมาส
