บทที่ 16 อยากจะหนี

1453 คำ

“เมื่อกี้คุณชายรองมีงานด่วนให้ป้าเอาอาหารมาให้ค่ะ” ป้าแม่บ้านวางอาหารหน้าตาน่าทานลงที่โต๊ะและส่งยิ้มเพื่อให้กำลังใจเธอ แต่เมธาวีกำลังนั่งคิดว่าจะออกจากที่นี่ได้อย่างไรแต่คนของเขาเฝ้าอยู่เต็มหน้าประตู “เมยังไม่หิวค่ะ” “กองทัพต้องเดินด้วยท้องค่ะ” เมธาวียอมกินข้าวสองสามคำป้าแม่บ้านจึงเก็บถาดกลับและออกไปตอนนี้เธออยู่คนเดียวในห้องและเปิดดูทีวีจนเห็นข่าวที่มีคนป่วยรักษาตัวที่โรงพยาบาล “โอ๊ยยยย ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย!” หญิงสาวนอนดิ้นทุรนทุรายตัวงอเป็นกุ้ง ลูกน้องที่เฝ้าหน้าประตูได้ยินจึงรีบเปิดประตูเข้ามา “นายหญิงเป็นอะไรครับ” “เมปวดท้องค่ะไม่ไหวแล้ว” เมธาวีดิ้นไปมาและน้ำตาไหลออกมาลูกน้องเห็นดังนั้นจึงโทรไปหาแมคนัส หากรอเจ้านายมีหวังเมธาวีได้ล้มป่วยก่อน “เดี๋ยวผมจะพาไปส่งโรงพยาบาลก่อนนะครับ” ลูกน้องจึงไปหยิบกุญแจมาปลดโซ่ออกและรีบพาหญิงสาวไปส่งโรงพยาบาลระวังรถติดไฟแดงเมธาวีอาศัยจังหวะนั้นเป

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม