นางฟ้ากับมาเฟีย

ไฟลต์นี้เป็นของสายการบินม่านฟ้ามีลูกเรือทั้งหมดเก้าคนผู้โดยสารสองร้อยห้าสิบคน "Manfa Airlines M009 ไทย-ญี่ปุ่น" ตอนที่ 1 เพร๊ง...!! เสียงของแข็งตกแตกกระจายดังลั่นภายในห้องอุปกรณ์ของสายการบินม่านฟ้า 'ฝุ่น' แอร์โฮสเตสสาววัย 23 ปี ถึงกับสะดุ้งเฮือกหัวใจเต้นแรงผิดปกติ เมื่อเธอเดินมาหยุดตรงหน้าห้องนั้นพอดี "อะไรหลนแตกเสียงดังขนาดนี้" เธอตะโกนถามออกไปด้วยความสงสัยเพราะลูกเรือทุกคนตอนนี้ต้องประจำที่ของตัวเองแล้วและอีกไม่ถึงยี่สิบนาทีเครื่องจะลงจอดที่สนามบินสุวรรณภูมิแล้ว "ใคร...คะ!...ใครอยู่ตรงนั้น? เธอรีบผลักประตูห้องเข้าไปทันที ภาพตรงหน้าทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งทรุดตัวพิงผนัง มือหนึ่งกุมหน้าท้องแน่นร่างกายสั่นไหว เสื้อสูทสีดำที่สวมอยู่ถูกกระชากเปิดออกเผยให้เห็นเชิ้ตสีขาวซึ่งชุ่มไปด้วยเลือดสดๆ “คุณ…เป็นอะไรหรือคะ!” ฝุ่นรีบเข้าไปประคองเขาไว้โดยไม่คิดถึงอันตรายที่อาจตามมา เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นใครไม่รู้ว่าเขามาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร "ให้ฉันเรียกคนมาช่วยไมคะ... คุณไปโดนอะไรมา" เอริคหอบหายใจต่ำเขาไม่พูดอะไรเพียงแค่ส่งสายตาดุขู่เธอพร้อมส่ายหน้าเบาๆ แววตานั้นทำให้เธอรู้ทันทีว่าเหตุการต่อจากนี้คงไม่ดีแน่ๆ และตอนนี้... เธอรู้เพียงอย่างเดียวถ้าไม่ช่วยเขาๆ อาจไม่รอด ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเธอดวงตาคมเข้มฉายแววเจ็บปวดปนเย็นชา “อย่าบอกใคร…" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างยากลำบาก “ถ้าเธอไม่อยากเดือดร้อน” ฝุ่นเธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะพยักหน้าเบาๆ ทั้งที่ไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มตรงหน้าเขาเป็นใคร เขาคือมาเฟียที่ทั้งโลกใต้ดินต่างหวาดกลัว และเขาคนนี้คือเจ้าของสายการบินที่เธอทำงานอยู่ 'เอริค หรือ ม่านฟ้า' บอสใหญ่แห่งวงการมาเฟียรวมถึงธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ และคุมทั้งม่านฟ้าที่เขาเป็นเจ้าของทั้งหมด เอริคเอ่ยถามเสียงแผ่ว น้ำเสียงพร่าเหมือนคนที่กำลังจะหมดแรง “จะถึงไทย…อีกนานไหม?" เขาหยุดหายใจชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อเบาๆ “ผม…ไม่ไหวแล้ว เหมือนจะหายใจไม่ออก” ฝุ่นรีบตอบแทบจะในทันที พยายามกดความสั่นไหวในเสียงของตัวเอง “อีกไม่ถึงสิบห้านาทีเครื่องก็ลงจอดแล้ว คุณรออยู่ตรงนี้ก่อนนะคะเดี๋ยวฉันจะช่วยคุณเอง” เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียง กล้าๆ กลัวๆ “ฉัน…ขอดูแผลหน่อยได้ไหมคะ” เอริคไม่ตอบ เขากลับใช้แรงที่เหลืออยู่กระชากเสื้อเชิ้ตออก กระดุมหลายเม็ดกระเด็นหลุดออกจากตัวเสื้อ เผยให้เห็นผิวขาวตัดกับกล้ามท้องแน่นตึง แต่สายตาของฝุ่นกลับหยุดอยู่ที่ข้างลำตัว รอยกระสุนปืนที่ยังมีเลือดไหลซึมไม่หยุด “มันใช้ปืนเก็บเสียง…” เอริคพูดเสียงต่ำ ดวงตาคมเข้มฉายแววระแวดระวัง “คุณต้องระวังตัวอย่าทำอะไรให้ดูมีพิรุธ” ฝุ่นพยักหน้าเบาๆ หัวใจเต้นแรง แต่มือกลับนิ่งกว่าที่คิด “ฉันจะช่วยทำแผลให้คุณก่อนนะคะ” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างแน่วแน่ “ขอห้ามเลือดก่อน…คุณต้องอยู่ให้ถึงพื้นดินให้ได้” ฝุ่นแอร์โฮสเตสสาว เธอลุกขึ้นไปหยิบอุปกรณ์ทำแผล มือบางขยับอย่างคล่องแคล่ว ชำนาญราวกับเคยทำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เพราะนี่คือสิ่งที่เธอถูกฝึกมาอย่างดี เธอกลับมานั่งข้างเขาอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มห้ามเลือดอย่างระมัดระวัง เอริคมองเธอไม่วางตา แม้เรี่ยวแรงในร่างกายจะค่อยๆ ร่อยหรอ แต่หัวใจกลับเต้นแรงอย่างประหลาด ในสภาพที่กำลังจะสิ้นแรง เขากลับยังมีสติพอจะรับรู้ว่า หญิงสาวตรงหน้าสวยเหลือเกินสวยในแบบที่ไม่ต้องพยายาม ไม่ต่างจากฝุ่นที่กำลังเม้มริมฝีปากแน่น ตั้งใจทำแผล มือยังคงกดห้ามเลือดอย่างมั่นคง แม้หัวใจจะสั่นไหวไม่แพ้กัน ทำไมเขาหล่อขนาดนี้นะ! เธอพึมพำในใจ แววตาอันตรายใบหน้าคมราวกับเทพบุตร แต่ดันมาโชคร้ายเอาเสียได้ ฝุ่นส่ายหน้าเบาๆ เหมือนเตือนตัวเองให้มีสติ ก่อนจะก้มหน้าลงทำหน้าที่ของเธอต่อไป มือยังคงห้ามเลือด ขณะที่หัวใจของเธอกลับเริ่มสั่นไหวโดยไม่รู้ตัว ก๊อก...ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นกะทันหัน ทั้งสองสะดุ้งพร้อมกัน ฝุ่นรีบขยับเข้าไปใกล้เอริค ก่อนจะกระซิบเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน “อย่าส่งเสียงนะคะ…” เธอขยับตัวเข้าบังร่างสูงที่นั่งพิงผนังอยู่ ถึงจะรู้ดีว่ามันไม่ได้มิดชิดนัก แต่ก็เป็นสิ่งเดียวที่เธอพอจะทำได้ในวินาทีนั้น ‘ไม่ใช่มะยมแน่ๆ…’ ฝุ่นคิดอย่างรวดเร็ว มะยมหวาน แอร์อีกคนบนไฟลต์นี้เพื่อนสาวคนสนิทของเธอ ไม่มีทางมาแถวนี้ ในเวลาแบบนี้ เพราะเธอรอประกาศเที่ยวบินลงจอด ถ้ามีใครอยู่หลังประตู…ก็มีคำตอบเดียว 'คนร้าย...' มันต้องตามหาเขาแน่ เอี๊ยด....!! เสียงบานประตูถูกเปิดออกช้าๆ ฝุ่นตัดสินใจในเสี้ยววินาที เธอขยับตัวเร็วกว่าใครทั้งหมด ถลกกระโปรงขึ้นสูงจนเห็นเรียวขาขาว ต้นขาเนียนแทบเห็นบั้นท้ายงอนสวย ก่อนจะก้าวขานั่งคล่อมตัวเอริค เธอเอียงตัวบังใบหน้าของเขาไว้ ด้วยร่างของตัวเองแล้วก้มลง ริมฝีปากของเธอแนบลงกับเขาอย่างแนบเนียน ราวกับเป็นเพียงแอร์สาวที่กำลังหยอกล้อกับคนรักในมุมลับตา หัวใจฝุ่นเต้นรัวแทบทะลุอก ขณะที่เอริคชะงักไปทั้งร่าง ดวงตาคมเข้มเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะค่อยๆ สงบนิ่งลงในเสี้ยววินาทีนั้น ทั้งสองต่างรู้ดีว่า…นี่ไม่ใช่แค่การแสดง แต่มันคือการเดิมพันด้วยชีวิต เสียงทุ้มดุดังขึ้นทันที “เวรเอ่ย…ไม่มีที่เอากันหรือไงวะ กูยิ่งทำเวลาอยู่ มาเจออะไรแบบนี้อีกซวยชิบหายเลย” ยังไม่ทันที่บานประตูจะปิดลง เสียงประกาศให้ผู้โดยสารเตรียมตัวลงเครื่อง ก็ดังขึ้นทั่วห้องโดยสารและนั้นคือเสียงของ มะยมหวานที่ทำหน้าทีได้อย่างดีเยี่ยมในทุกๆ ไฟลต์ “ขอเรียนให้ผู้โดยสารทุกท่านเตรียมตัวสำหรับการลงจอด กรุณาคาดเข็มขัดนิรภัย และปรับพนักพิงให้อยู่ในตำแหน่งตรง ขอบคุณค่ะ” “Ladies and gentlemen, please prepare for landing. Kindly fasten your seatbelts and ensure your seatbacks are in the upright position. Thank you.” ชายหนุ่มร่างสูงใบหน้าโหดกระชากมือปิดประตูเสียงดัง ปัง! “เวรเอ่ย…” เขาสบถเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “มันหายไปไหนวะ? โธ่เว้ย...! นายเล่นงานกูแน่แบบนี้” สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ อย่างไม่พอใจ ก่อนที่เขาจะหันหลัง รีบสาวเท้าเดินกลับเข้าไปยังห้องโดยสาร ทิ้งความเงียบอึดอัดไว้ด้านหลัง ฝุ่นเธอผละจูบออกช้าๆ เอริคยังคงมองเธอไม่ละสายตา แต่หญิงสาวกลับไม่ได้สนใจแววตาคมคู่นั้นเลย หัวใจของเธอยังเต้นรัวไม่เป็นจังหวะจากเหตุการณ์น่าหวาดกลัวเมื่อครู่ ฝุ่นหันกลับมามองเขาอีกครั้ง จังหวะนั้นระยะห่างกลับชิดใกล้เกินจะหลบจมูกเล็กๆ ของเธอชนเข้ากับสันจมูกของเอริคอย่างไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกันชั่ววินาที “เขาไปแล้วค่ะ…คุณรอฉันตรงนี้นะคะ” เธอกำลังจะขยับตัวออก แต่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้น มือใหญ่ของเอริคก็รั้งเอวเธอไว้แน่น เสียงทุ้มแหบพร่า สั่นเล็กน้อยราวกับคนใกล้หมดแรงดังขึ้น ทำให้ฝุ่นชะงักค้าง “คะ…?” เขาเอ่ยขึ้นทันที น้ำเสียงเด็ดขาดแม้สภาพจะย่ำแย่ “รอให้เครื่องลงจอด แล้วคุณไปเรียกกัปตันมาหาผม” ฝุ่นเบิกตาเล็กน้อยเธอยังไม่ทันตั้งสติเอริคก็พูดต่อ “แล้วคุณต้องเป็นคนพาผมลงจากเครื่อง เพราะตอนนี้ผมไม่สามารถปรากฏตัวได้ ผมต้องให้คุณพาผมไปซ้อนตัวจนกว่าผมจะหาย” หญิงสาวร่างบางชะงักงันเธอชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่างงงงัน “ฉะ…ฉันเหรอคะ? เกี่ยวอะไรกับฉันล่ะคะ ฉันช่วยคุณได้แค่นี้จริงๆ ค่ะ” เอริคจ้องตาเธอไม่กะพริบ มือใหญ่ยังคงกอดเอวเธอไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยขู่ด้วยน้ำเสียงต่ำเย็นจนน่าขนลุก “ถ้าคุณไม่ช่วยผม…คุณจะไม่มีแม้แต่ชีวิตให้กลับมาทำงานต่อ” ฝุ่นหน้าซีด เธอรีบขยับตัวลงจากร่างเขาในทันที หัวใจเต้นแรงเธอเม้มปาก ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงไม่พอใจขึ้นทันที "คนบ้าช่วยขนาดนี้แล้วยังมาขู่บังคับกันอีก คุณคิดว่าตัวเองใหญ่โตคับฟ้ามาจากไหน"