บทที่ 57

1191 คำ

เมื่อคืนนี้ไม่ใช่ว่าแค่ครั้งเดียวจะหยุดท่านสารวัตรดัมมี่ได้ พอจบครั้งแรกก็ต่อด้วยครั้งที่สองที่สาม จนทั้งสองหลับไม่รู้เรื่อง ..ตื่นมาอีกทีก็สายมาก "ขึ้นรถเดี๋ยวพี่ไปส่ง" "พี่จะเข้าโรงพักทันเหรอคะ" "พี่ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว แต่เราน่าจะมีปัญหา" "ก็ได้ค่ะ" เมรีคิดว่าจะเล่าเรื่องให้เขาฟังแต่ก็ยังไม่มีโอกาสสักที เพราะเขาเล่นงานเธอนักขนาดนั้นจนเพลียหลับไปพร้อมกัน [โรงแรม] พอรถของสารวัตรดัมมี่มาจอดที่หน้าโรงแรม พนักงานหลายคนยืนเรียงแถวกัน เหมือนรอต้อนรับคนสำคัญแบบเป็นทางการมาก "แย่แล้ว" ..นายคนนั้นทำอะไรอีกเนี่ย เมรีหันมามองคนรักที่นั่งประจำที่คนขับอยู่ "มันเกิดอะไรขึ้น" เขามองดูแค่แว๊บเดียวก็รู้แล้วว่าเธอมีพิรุธ "เมย์ว่าจะเล่าเรื่องนี้ให้พี่ฟัง แต่ไม่มีโอกาสสักที" หญิงสาวหันมาหาเขาด้วยใบหน้าที่ตื่นตกใจ ไม่รู้ว่าจะเริ่มเล่ายังไงดีแต่ก็ต้องได้เล่าแล้วล่ะ "เชิญท่านประธานลงรถก่อนดีกว่า

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม