เย็นวันต่อมา.. ชายร่างสูงยืนมองผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่ออกไปด้านนอกแบบว้าเหว่ ..นี่เขาเพิ่งรู้จักกับเธอ แต่ทำไมพอไม่ได้อยู่ด้วยกัน ถึงรู้สึกคิดถึงเธอมากเพียงนี้ โรมันได้แต่ยืนถามตัวเองแบบนี้มาเป็นชั่วโมงแล้ว
เพราะคืนนี้นาฬิกาไม่ให้เขากลับไปค้างที่บ้านด้วย เธออายและโมโหเรื่องที่เป็นประจำเดือนแล้วเขาเอามือมาล้วง
"หลับสิ!" ไม่ใช่แค่โรมันที่นอนไม่หลับ นาฬิกาก็ไม่ต่างกัน เธอพยายามข่มตาให้หลับ แต่ก็คิดถึงเขามาก..
บังคับตัวเองยังไงก็นอนไม่หลับ หญิงสาวก็เลยออกมาเดินเล่นรับลมด้านนอก ..นี่เธอเพิ่งจะรู้จักกับเขามาแค่ไม่กี่วัน ทำไมถึงรู้สึกผูกพันได้ถึงเพียงนี้.. ความคิดของทั้งสองไม่แตกต่างกันเลย เพียงแต่พวกเขายังไม่รู้ว่าคิดเหมือนกัน
คนร่างหนาเดินไปทิ้งกายลงนอนที่เตียงนุ่มๆ แล้วยกแขนขึ้นมาก่ายหน้าผากตัวเองไว้ ..ป่านนี้คุณจะหลับหรือยัง
"มึงบ้าไปแล้วเหรอไอ้ด็อกเตอร์โรมัน" เกิดมาแก่จนป่านนี้ ยังไ
