เย็นวันเดียวกันนั้น.. โรมันพานาฬิกาลงมาทานข้าวพร้อมกับแม่ ที่ห้องอาหารของโรงแรม
แต่หญิงสาวกลับเดินหลบด้านหลังของเขาตลอด..จนมาถึงโต๊ะอาหาร
"คุณเป็นอะไร" ชายหนุ่มมองต่ำลงไปที่ด้านหลังของตัวเอง ตอนนี้เธอแอบอยู่ตรงนั้น
"คุณอย่าเพิ่งถามสิ" หญิงสาวยังไม่กล้าโผล่หน้าออกมา
"คุณไม่ต้องกลัวหรอก แม่ผมไม่ว่าอะไร" ชายหนุ่มรู้ได้ในทันทีว่าเธอเป็นอะไร คงจะเป็นเพราะเรื่องที่เพิ่งคุยกันไป
"คุณเป็นแม่คุณหรือไง..ถึงรู้ว่าท่านจะไม่ว่าอะไร"
"อะไรนะจ๊ะ" เธอตำหนิเขา แต่คนที่ถามกลับเป็นแม่ของเขาที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น
"ก็เธอน่ะสิครับแม่.."
"คุณหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!"
"โอ้ย" นาฬิกาหยิกเข้าให้ เพราะกลัวว่าเขาจะพูดเรื่องที่เธอกำลังเป็นกังวลอยู่ให้แม่ฟัง
"โรมเป็นอะไรลูก"
"มดกัดครับแม่" ชายหนุ่มพูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม
"มีอะไรกันหรือเปล่า ไหนบอกว่าจะมาทานข้าวกันไง..มานั่งสิจ๊ะ" รัตนาไม่เคยเห็นว่าที่ลูกสะ
