"หมาน้อย..หมาน้อยล่ะคะ" หญิงสาวเดินเข้ามาในห้อง พอไม่เจอลูกก็มองหาจนทั่ว
"คุณใจเย็นก่อนสิ" ชายหนุ่มเดินมาโอบเอวบางไว้
"ลูกล่ะคะ" อัปสรสุดาหันมาถามเขาอีกที
"นอนหลับอยู่เตียงนั่นไง" สิงหราชให้คนจัดหาเตียงสำหรับเด็กเข้ามาให้ลูกชายได้นอนสบายๆ หน่อย
"หมาน้อย" หญิงสาวรีบเดินอ้อมไปตรงที่เขาบอกว่าลูกนอนอยู่
แต่ตอนนี้ทุกคนที่อยู่ในห้องไม่ได้สนใจการตามหาหมาน้อยของอัปสรสุดาเลย พวกท่านสนใจว่าทำไมทั้งสองถึงดูสนิทกันจนผิดตา
"ป้าว่าอย่าเพิ่งกวนแกดีกว่า หมาน้อยเพิ่งจะหลับไป" สุดาพูดกับอัปสรสุดา แต่สายตาของนางมองดูลูกชายแบบสงสัย
"แกกวนมากไหมคะ" หญิงสาวเอื้อมมือลงไปลูบศีรษะของลูกชายที่กำลังหลับใหลอยู่
"ไม่กวนเลยจ้า แกน่ารักมาก"
"ขอบคุณคุณป้ามากเลยนะคะ ที่ดูแลหมาน้อยและยังได้ดูแลคุณแม่อีกคน" อัปสรสุดาเดินมาหาแม่ที่เพิ่งลุกขึ้นนั่งพิงเมื่อตอนเห็นเธอเข้ามา
"ธุระของหนูเสร็จแล้วเหรอลูก" แก้วกานดายื่น
