''หนูขอกลับไปด้วยไม่ได้หรอคะ?''เจนิสาเกาะแขนภีมแน่นขณะที่เดินมาส่งพี่ชายที่รถ
''ไม่ได้ น้องต้องอยู่ที่นี้ ฟังพี่นะพารัมน่ะเป็นคนดี เป็นคนดีมากน้องอยู่ที่นี้มันเหมาะสมที่สุดแล้ว''ภีมเอ่ยบอกเจนิสที่น้ำตาคลอคล้ายจะร้องไห้ เธอตื่นมาก็จำอะไรไม่ได้ ตื่นมาก็เจอเขาเป็นคนแรก คนแรกที่ทำให้เธอรู้สึกดี รู้สึกปลอดภัยแต่วันนี้เขากลับเอาเธอมาทิ้งไว้บ้านอีหลัง บ้านของคนที่เขาบอกว่าเป็นคู่หมั้นของเธอ โดยที่ไม่ได้ถามความสมัครใจของเธอเลยสักนิด
''แต่น้องกลัว น้องอยากอยู่กับพี่ ให้นhองกลับไปด้วยไม่หรอคะ พรุ่งนี้ค่อยมาเรียนรู้งานกับคุณดาวเธอก็ได้ คุณดาวเธอยังกลับไปได้เลย''เจนิสเอ่ยถึงดาวประดับที่ถูกพายุอ้างว่าต้องกลับไปเก็บของก่อนเพราะลืมจัดกระเป๋ามาจึงไม่สามารถค้างที่นี้ในคืนนี้ได้
''เห้อ....อย่าดื้อน่า ฟังนะ ตั้งใจฟังให้ดี เราสองคนอยู่ด้วยกันไม่ได้ เราไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆอยู่นานเกินไปมันจะกลายเป็นขี้ปากชา
