52 ถึงเวลา

ตอนที่ 52 ถึงเวลา ดวงตาบวมเป่งมองกลุ่มควันพวยพุ่งออกมาจากปลายปล่องเมรุ น้ำตาของพิมพ์ลดาไหลรินไม่หยุด ร่ำไห้ป่านใจจะขาดบิดาก็ไม่มีทางฟื้นกลับคืนมา ต่อให้ใครมาบอกว่าท่านเป็นคนไม่ดีก็ตาม สำหรับเธอ ท่านคือผู้ชายที่วิเศษที่สุดเท่าที่เคยเจอมา ให้ความรัก ความอบอุ่นมาตลอดยี่สิบสี่ปี ดูแลอย่างดีไม่มีขาดตกบกพร่องเท่าที่พ่อคนหนึ่งจะทำได้ จากนี้ไปคงเหลือไว้แค่ความทรงจำดีๆให้ลูกคนนี้ได้คิดถึง... “พ่อจ๋า...ฮือ....พิมพ์คิดถึงพ่อจังเลย~” พิมพ์ลดาร่ำให้อยู่ในอ้อมกอดของนางเกสร “ไม่ร้องนะคะคนดีของป้า คุณท่านไปสบายแล้ว” เกสรปลอบเสียงสั่นเครือ แต่ยิ่งปลอบ คนตัวเล็กในอ้อมกอดก็ยิ่งสะอื้นหนักขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเป็นลมล้มพับไปตรงหน้า “ว้ายย!!! ใครก็ได้มาช่วยคุณหนูที!” อัคคีที่ยืนมองอยู่ข้างหลัง ถลาเข้าไปประคองร่างอ่อนปวกเปียกไร้สติเอาไว้ “เดี๋ยวผมจะพาพิมพ์ลดาพักผ่อนเอง” “แต่คุณคะ...” “ไม่มีแต่ครับคุณป้า ตอ