หลังจากที่ทุกคนรอจนพระเอกหนุ่มเลิกกองก็พากันออกไปกินข้าวที่ร้านอาหารประจำของครอบครัว นักสืบทั้งสามก็พยายามอย่างยิ่งที่จะจับพิรุธและหาข้อมูลสำคัญ
“วันนี้กลับบ้านผิดเวลา น้ำมนต์โทรบอกพ่อแม่ไว้หรือยัง เดี๋ยวท่านเป็นห่วงแย่”
คำถามของอัณณาทำเอาณกมลชะงักช้อนที่กำลังจะตักอาหารเข้าปากทันที ดวงตากลมโตไหววูบด้วยความสะเทือนใจ
“พ่อแม่ของน้ำมนต์เสียหมดแล้วค่ะ”
“ตายจริง ป้าขอโทษ ไม่รู้มาก่อนเลย เสียใจด้วยนะลูก”
อัณณาจับมือของสาวน้อยมากุมเอาไว้แน่น ๆ ส่งกำลังใจให้จนคนตัวบางรู้สึกอบอุ่นในหัวใจราวกับมีแม่มาอยู่ด้วย
“ขอบคุณมากค่ะคุณป้า”
“งั้นน้ำมนต์ก็คิดว่าลุงกับป้าเป็นพ่อแม่ของน้ำมนต์อีกคน เห็นไหม บอกแล้วว่าให้เรียกพ่อกับแม่ก็ไม่เชื่อ”
“น้อย ๆ หน่อยครับคุณนายอัณณา น้ำมนต์ไม่ใช่เพื่อนผม ไม่ต้องถึงขั้นไปเป็นพ่อแม่ให้ก็ได้ คนที่จะเรียกพ่อกับแม่มีแค่เมียผมนะครับ”
“จริงสิ งั้นน้ำมนต์ก็เป็น...”
“หยุดเล
