“เย็บผ้าอีกแล้วเหรอ ทำไมไม่เอาเวลามาพักผ่อน”
เจ้านายหนุ่มอุ้มลูกแมวเข้ามาหาเธอถึงในห้องนอน ตอนแรกเขามาอุ้มออกไปแปรงขนตั้งแต่หัวค่ำหลังจากพาเธอกลับมาจากต่างจังหวัด กะว่ารอเธอออกมารับเจ้าตัวกลมจะได้ลากเข้าไปนอนในห้องของเขาทั้งแมวทั้งคนอย่างเนียน ๆ แต่รออยู่นานเธอก็ไม่ออกมาจากห้องเสียทีจึงต้องเดินเข้ามาดู
“เดี๋ยวทำไม่ทันส่งลูกค้าค่ะ”
“อ้าว นี่รับจ้างตัดชุดเหรอ นึกว่าเย็บเล่น ๆ”
เขาเดินเข้ามาดูชิ้นส่วนบนจักร ก่อนจะเห็นชุดที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างอยู่บนหุ่นลองชุด
“ใช่ค่ะ รับจ้าง หาเงินมาใช้หนี้คุณ”
“เหนื่อยเปล่า ๆ ไม่มีร้านคุณบีแล้วเธอจะขายได้สักกี่บาท”
เขาตั้งใจพูดกดดันและดูถูกเพื่อให้เธอไม่มีหนทางหาเงินแล้วไปจากเขา ทั้งที่แค่มองชุดในหุ่นแม้จะยังไม่ทันได้ปักคริสตัลลงไปสักชิ้น แต่มันก็ดูสวยงามหรูหราไม่ธรรมดาแล้ว
“ชุดนี้ก็ไม่แพงค่ะ คริสตัลไม่เยอะ ลูกไม้แค่ส่วนบน ก็หกหมื่น”
คนตัวโตเบิกตากว
