“อุ๊ย คุณปุณณ์”
เธอหมุนตัวกลับไปยังต้นเสียงก็พอดีกับที่ไฟทั้งห้องสว่างจ้าขึ้น คนตัวโตที่ยืนกอดอกเอนกายพิงผนังห้องค่อย ๆ เดินมาหาเธอช้า ๆ ด้วยท่าทีคุกคาม
“ตกใจเหรอ”
“ค่ะ ทำไมมายืนมืด ๆ”
“ถ้าฉันไม่มายืนมืด ๆ แบบนี้แล้วจะรู้เหรอว่าเธอกลับมากี่โมง”
“ยังไงฉันก็กลับมาทันเวลาพักผ่อนก่อนตื่นไปทำงานพรุ่งนี้เช้าแน่นอนค่ะ ฉันมีความรับผิดชอบต่อหน้าที่มากพอ”
“สนุกมากใช่ไหม ปั่นหัวผู้ชาย”
มือใหญ่กระชากแขนจนเธอกระเด็นมาปะทะอก เจ็บจนต้องขมวดคิ้วและเงยหน้ามองเขาด้วยความไม่เข้าใจ ว่าเขาจะมาค่อนขอดกับเธอเพื่ออะไร ในเมื่อเธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน
“ฉันไม่ได้ปั่นหัวใคร”
“ก็ฉันนี่ไง พอคล้อยหลังออกจากห้องไม่กี่ชั่วโมง เธอก็แล่นไปหาไอ้หมอถึงที่ เมื่อคืนที่ฉันเอาเธอจนเกือบเช้ามันไม่สะใจพอใช่ไหม”
ความหึงหวงและความโกรธทำเอาเขาพ่นวาจาร้ายกาจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาทั้งเป็นห่วงความรู้สึกของเธอที่สุด ด้วยกลัวว่
