“ตื่นมาทำอะไรแต่เช้าครับ พี่ตื่นมาไม่เจอน้ำมนต์ ตกใจแทบแย่”
คนตัวโตในสภาพผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเดินมากอดร่างบางที่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว จมูกโด่งคลอเคลียแก้มใสก่อนกดจูบลงไปที่ขมับของเธอแรง ๆ หลายครั้ง
“ตื่นมาทำกับข้าวให้พี่ปุณณ์ไงคะ น้ำมนต์ไม่อยากให้พี่กินแต่กาแฟ กินข้าวเช้าบ้างนะคะ”
“ถ้าน้ำมนต์กินกับพี่ทุกเช้า พี่ก็กินครับ”
“ต้องกินสิคะ น้ำมนต์โดนพี่กินมาทั้งคืนแล้ว ไม่มีแรงเหลือเลยค่ะ ถ้าไม่กินข้าวเช้าน้ำมนต์จะไปทำงานยังไงไหวคะ”
คนตัวบางในชุดนอนส่งค้อนวงใหญ่ให้กับเขา ก่อนจะหันมาทำกับข้าวอย่างคล่องแคล่ว ช่างเป็นภาพที่ดูแล้วรู้สึกอบอุ่นในหัวใจเหลือเกิน
“ขอโทษครับที่รัก ก็น้ำมนต์ของพี่ทั้งหอมทั้งหวาน พี่จะไปอดใจไหวได้ยังไง”
“ก็กินให้น้อยลงหน่อยไม่ได้หรือคะ น้ำมนต์ผอมจนจะเหลือแต่กระดูกอยู่แล้ว”
“งั้นที่รักของพี่ต้องกินข้าวเยอะ ๆ นะครับ เย็นนี้ไปบ้านพ่อแม่ของพี่กัน เดี๋ยวพี่จะให้แม่ทำกั
