ลุคคาส่ายหน้าดิก อย่างไม่อยากจะเชื่อ “มันเหลือเชื่อ ไม่น่าจะเป็นไปได้”
“แต่มันคือเรื่องจริงค่ะ ยิหวาจำฤดีได้ตอนที่คุณตาเอารูปของฤดีกับท่านมาให้ยิหวาดูน่ะค่ะ แล้วยิหวาก็เดินทางไปรับฤดีมาที่เอเธนส์”
ลุคคาเหมือนถูกค้อนทุบหัวซ้ำอีกครั้งเมื่อทุกอย่างกระจ่างชัดแก่ใจ “แล้วทำไมไม่มีใครสักคนบอกผม ปล่อยให้ผมเป็นบ้าตามหาดวงฤดีมาตั้งนาน”
กรามแกร่งของลุคคาขบเข้าหากันแน่น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด จนคนที่ตั้งใจจะเอาคืนอย่างดวงฤดีอดหวั่นไหวไม่ได้ เขามองหล่อนด้วยสายตาเจ็บช้ำ จากนั้นก็หันไปมองหน้าทุกคน ทีละคนและพูดขึ้น
“สนุกกันมากใช่ไหม สนุกกันมากใช่ไหมที่เห็นผมเป็นบ้า เป็นไอ้ขี้เมาน่ะ” แล้วลุคคาก็พรวดพราดลุกขึ้นยืน เก้าอี้ด้านหลังล้มลงกับพื้นส่งเสียงดังลั่น
“ใจเย็นๆ ลุคคา ตาจะบอกแกแล้วแต่บอกไม่ทัน...” ลูคัสพยายามแก้ไขสถานการณ์แต่เจ้าหลานชายตัวแสบไม่ได้ลดโทสะลงเลย
“ตอนนี้คงหัวเราะกันสนุกมากสิน
