“แต่ว่า... อีกนิดเดียวก็จะจบการประชุมแล้วนะครับ”
ลุคคาตวัดสายตามองคนพูด เขารู้ว่าตัวเองกำลังทำไม่ถูก และทำไม่ดีเอาเลย แต่เขาทนคิดถึงดวงฤดีต่อไปไม่ได้แล้ว เขาจะต้องไปหาหล่อน พรุ่งนี้ก็ยังไม่สายไม่ใช่หรือหากจะเรียกลูกน้องประชุมซ้ำอีกรอบ ใช่มันไม่มีทางสายไปหรอก แต่หากเขาไปหาดวงฤดีช้า ทุกอย่างในโลกนี้อาจจะสายเกินแก้ก็ได้
“ผมรอไม่ได้ ขอตัว...” ชายหนุ่มก้าวยาวๆ เดินออกจากห้องไปทันที ไม่สนใจเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของพนักงานที่ดังตามมาด้านหลังเลยสักนิด เขาจะไม่สนใจอะไรอีกแล้ว จะไม่สนใจอะไรอีกนอกจากดวงฤดีเพียงคนเดียว
ไม่นานหัวใจที่ร้อนรุ่มของลุคคาก็พาร่างกายกำยำมาหยุดที่หน้าห้องพักของดวงฤดี ชายหนุ่มยืนมองแม่กุญแจที่คล้องกับบานประตูตรงหน้า รปภ. สองคนที่ทำหน้าที่เฝ้าอยู่รีบวิ่งมาก้มศีรษะให้อย่างนอบน้อม ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น
“คุณลุคคาจะเข้าไปข้างในห้องหรือเปล่าครับ”
“ใช่ ไขประตู แล้วก็กลับไปทำงานของตัวเอ
