คนฟังยกมือขึ้นแตะปากบวมๆ ของตัวเองอย่างขัดเขิน ก่อนจะอ้อมแอ้มตอบออกมา “ฤดีก็รักคุณค่ะลุคคา เอ่อ... แต่ว่าตอนนี้ เราไปช่วยท่านชายตามหาคุณหญิงแม้นสรวงก่อนไหมคะ”
ลุคคาหรี่ตามองภรรยาด้วยนัยน์ตาระยิบระยับแพรวพราว “ไปสิครับทูนหัว เสร็จเรื่องแล้วเราจะได้รีบกลับไปพักผ่อนด้วยกันที่โรงแรมของผม”
ความหิวกระหายปรารถนาจากดวงตาคมกริบทำให้คนถูกมองร้อนผะผ่าวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า หล่อนรู้ดีว่าคำว่าพักผ่อนของลุคคาหมายถึงอะไร ผู้ชายคนนี้น่ะเหรอจะยอมปล่อยให้หล่อนได้นอนหลับโดยไม่แตะต้องเลยก่อนตีหนึ่งตีสอง ไม่มีทางหรอก เขาต้องการมากจะตายไป ยิ่งคิดคนคิดก็ยิ่งแก้มแดงก่ำ ความขัดเขินทำให้หล่อนพูดไม่ออก ทำได้แค่เดินตามคนตัวโตตรงไปยังจุดที่หม่อมราชวงศ์อติเทพยืนอยู่เพียงเท่านั้น
“เจอตัวคุณหญิงแม้นสรวงไหมครับท่านชาย” ลุคคาเอ่ยถามขึ้นเมื่อเดินมาถึง
คนถูกถามส่ายหน้า ก่อนจะพูดออกมาด้วยความวิตกกังวลใจ “ไม่เจอเลย ผมให้
