"เขา...เอ่อเขา..."
มีนาไม่กล้าเอ่ยออกมา เธอยังคงอั้มอึ้งพูดติดๆขัดๆ
“เขาอะไรมีนา แกพูดออกมาสิ ฉันอยากรู้ว่าไอ้คนเลวนั่นมันเป็นใคร ใครที่กล้ามาทำกับแกแบบนี้”
เพลงพูดเร่งน้ำเสียงเริ่มแผ่วแต่แฝงแรงโกรธที่ก่อตัวขึ้นจากความเป็นห่วง
มีนาหลับตาแน่น ร่างทั้งร่างสั่นระริก เธอสูดหายใจลึกเหมือนพยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ก่อนที่น้ำตาจะไหลรินลงมาพร้อมเสียงสะอื้น
“เขาคือ…ท่านประธานแก ฮึก!”
“ห๊ะ!!”
เพลงชะงักทันที ดวงตาเบิกกว้างตกใจสุดขีด ท่านประธานไม่ได้อยู่ในหัวของเพลงเลยแม้แต่น้อย
“มีนาอย่าบอกนะว่า…”
“ใช่แก ผู้ชายคนนั้นคือท่านประธาน”
เสียงของมีนาสั่นพร่า มือกำชายกระโปรงแน่นจนข้อนิ้วซีด
“ฉันไม่ได้ตั้งใจ มันแค่เกิดขึ้นแล้วฉันก็ ฉันก็พยายามลืมแต่ตอนนี้ ฉันลืมไม่ได้เลยแก ฉัน…ฉันท้องกับเขา”
ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบจะมีก็แต่เสียงสะอื้นของมีนาเท่านั้น เพลงอึ้งจนพูดไม่ออก น้ำตาของมีนาไหลไ
