“แล้วทำไมฉันต้องพูดแบบนั้นด้วยล่ะ ใครอยากเข้าใจอะไรก็ปล่อยให้เขาเข้าใจไปแบบนั้น เลิกร้องไห้สักทีมีนา”
สายธารกัดฟันแน่นจนสั่นกรามขึ้นนูน น้ำเสียงเข้มเต็มไปด้วยความเด็ดขาดและหัวเสีย เขาไม่อยากเห็นน้ำตาของเธอ ไม่อยากให้เธอคิดว่าเธอไร้ค่า และไม่มีวันเอ่ยคำขอโทษใครทั้งนั้น
“คุณสายธารคะกรุณาเถอะนะคะ ช่วยอธิบายให้คุณนาราเข้าใจทีค่ะ อย่าให้เธอตีความผิดแบบนี้เลยนะคะ”
มีนาเอ่ยอีกครั้ง แม้ใจจะสั่นแต่เธอก็พยายามรวบรวมความกล้าให้อ้อนวอนสายธารต่อ
“พี่สายธารลองพูดออกมาสิคะ เผื่อว่าคำพูดของพี่หนูจะเชื่อได้บ้าง”
นาราพูดน้ำเสียงเอาแต่ใจ จ้องสายตาเขม็งไปที่สายธารราวกับต้องการคำตอบ
“นี่มันเรื่องอะไรกันครับเนี่ย ผมงงไปหมดแล้ว”
ซันยังงงๆอยู่ เพราะยังไม่ได้คำตอบจากใครเลย กับคำถามที่เขาเอ่ยถามไปเมื่อสักครู่ แต่ภาพที่เห็นและสิ่งที่ได้ยินก็พอจะเดาได้ว่า อาจเป็นเรื่องของการเข้าใจผิด ระหว่างพี่ชายกับเลขาสาวสุด
