"โอ้ย !!! นาย ปามาได้ เดี๋ยวก็แตกหรอกครับ" นทีรับที่ทับกระดาษที่ทำด้วยหินอ่อนก้อนขนาดพอมือที่ตะวันปามาไว้ได้อย่างเฉียดฉิว
"ไม่เป็นไร กูมีอีกหลายอัน" ตะวันหยิบปากกาขึ้นมาอีกครั้งและทำท่าจะปาอีก
"พอครับ ๆ ที่จะแตกน่ะคือหัวผม ไม่ใช่ที่ทับกระดาษ คนอะไรชอบทำร้ายลูกน้อง ใจร้าย" นทีบ่นอุบอิบแต่ทว่าตะวันกลับได้ยิน
"พอ ๆ หยุดเล่นแล้วมึงรีบไปจัดโต๊ะให้พั้นซ์เลย เดี๋ยววันนี้ 2 ทุ่มเธอจะมากับไอ้คุณมาร์คอีก เอาโต๊ะที่มองลงไปจากห้องกูแล้วเห็นนะ แล้วก็หันกล้องวงจรปิดไปที่โต๊ะนั้นด้วย" ตะวันปรับสีหน้าให้กลับมาจริงจังแล้วออกคำสั่งกับนทีทันที
"แหม... กะจะให้อยู่ในสายตาตลอดเลยเหรอครับนาย แล้วถ้าจะเรียกเขาว่าไอ้ขนาดนั้น ไม่ต้องมีคำว่าคุณก็ได้นะคร๊าบบบ นาย" นทีที่ได้ยินคำสั่งก็ทำหน้าล้อเลียนออกไป
"ไม่ใช่โว้ย กูแค่ไม่ไว้ใจไอ้คุณมาร์คอะไรนั่น กูเห็นสายตามันที่มองพั้นซ์วันนั้น มันบอกให้กูระวังตัวไอ้คนนี้เอาไ
