จีน่าที่ถูกภีมตามให้เข้าพบในช่วงพักกลางวัน เดินยิ้มอย่างอารมณ์ดีไปตามทางเดินในตึกที่ไร้ผู้คนเพราะต่างไปกินข้างกลางวันกันหมดแล้ว ด้วยความคิดที่ว่าภีมชวนเพราะจะกินข้าวกลางวันด้วย เธอถึงได้เร่งฝีเท้าให้ไวกว่าเดิมอย่างรีบร้อน
มือขาวเคาะประตูเบาๆ ก่อนจะจับลูกบิดประตูแล้วเปิดเข้าไปช้าๆ เดินเข้าไปหาคนที่นั่งหันหลังดูวิวนอกกระจกอย่างเหม่อลอย จีน่าไปหยุดตรงหน้าโต๊ะก่อนเอ่ยเรียกภีมให้รู้ว่าเธอมาแล้ว
“พี่ภีมเรียกจีน่าเข้ามามีอะไรรึเปล่าคะ”
ภีมที่ได้ยินเสียงหันกลับมามองจีน่าด้วยรอยยิ้มบาง ก่อนบอกให้อีกคนนั่งแล้วลุกเดินออกมาช้าๆ
“นั่งลงก่อนสิครับ ธุระพี่น่าจะยาวเดี๋ยวเมื่อย”
“ล็อคห้องทำไมคะ”
จีน่าถามอย่างแปลกใจทันทีเมื่อเห็นว่าภีมเดินไปกดล็อคประตูเอาไว้
“ก็อยากเป็นส่วนตัวนี่ครับ หรือจีน่าไม่อยาก”
ภีมหันกลับมาตอบด้วยรอยยิ้มเย็นแบบที่จีน่าขนลุกมากกว่าจะเขิน สัญชาตญาณในตัวบ่งบอกว่าไม่น่าใช่
