“น้องภาพคะ แม่เข้าไปได้มั้ยลูก”
เสียงเรียกจากหน้าประตูทำให้ภาพวาดรีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อนส่งเสียงตอบรับและรีบเดินออกมาจากห้องน้ำทันที
“ได้ค่ะคุณแม่”
“ทำอะไรคะ”
ภัทรวดีที่เดินช้าๆสำรวจไปรอบห้องลูกอย่างสังเกตความเปลี่ยนแปลง แต่ก็พบว่าไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปมากนัก ภาพวาดเป็นคนที่พอใจกับสิ่งที่ให้ตั้งแต่เด็กโดยไม่เคยร้องขออะไรเพิ่มเติมจากที่มีสักครั้ง ตั้งแต่โตขึ้นก็ให้ความเป็นส่วนตัวไม่ค่อยได้เข้ามาในห้องเหมือนตอนเด็กๆอีก นานๆครั้งที่มีธุระจริงจังคุยด้วยถึงได้เข้ามาสักทีเหมือนวันนี้
“เพิ่งอาบน้ำเสร็จค่ะ คุณแม่มีอะไรคะ”
ภัทรวดีมองภาพวาดที่เดินออกมาหาด้วยชุดนอนตัวเดิมที่เคยเห็นบ่อยๆก็ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนเข้าไปจับจูงแขนเล็กให้เดินตามมานั่งลงบนเตียงเบาๆ
“แค่อยากคุยด้วยค่ะ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้คุยกันเลย”
คนเป็นแม่ตอบแล้วยิ้มบางให้ มือก็เอื้อมไปหยิบผ้าผืนเล็กมาช่วยเช็ดผมที่ยังไม่
