บ้านจาริญญา
นั่งรถประจำทางกลับมาถึงบ้านพร้อมสัมภาระที่ค่อนข้างรุงรัง เธอวางทุกอย่างแล้วนั่งพักให้หายเหนื่อย ระหว่างนั้นข้อความในไลน์เด้งเข้ามารัว ๆ จนต้องหยิบมากดอ่าน
(พี่นิก: ถึงบ้านหรือยัง)
(พี่นิก: ส่งสติ๊กเกอร์)
(พี่นิก: ส่งสติ๊กเกอร์)
(พี่นิก: ส่งสติ๊กเกอร์)
(พี่นิก: ส่งสติ๊กเกอร์)
(พี่นิก: ส่งสติ๊กเกอร์)
เพราะเขาส่งเข้ามารัว ๆ เธอผ่อนลมหายใจ ปรับอารมณ์แล้วกดถ่ายรูปตัวเอง กดเข้าเฟซบุ๊ก อัปสเตตัสง่าย ๆ เหมือนทุกวัน ‘ถึงบ้านแล้วค่า’
เพราะอะไรต้องทำแบบนี้ เพราะไม่อยากจะคุยกับเขาตรง ๆ ไม่อยากจะมีปัญหากับคนที่เป็นแฟนเขา เธอจึงตัดปัญหาไปว่าเดี๋ยวจะอัปรูปลงเฟซบุ๊กเช้าเย็นให้รู้ว่าเธอออกจากบ้านไปทำงานและกลับถึงบ้านในตอนเย็น เวลาอยู่วิทยาลัยเด็กวัยรุ่นที่เธอสอนก็จะเอาข้าวเที่ยงมาให้บอกว่าพี่นิกเป็นคนฝากมาให้ เป็นแบบนั้นเสมอตั้งแต่ที่เขาไม่ได้คอยดูแลเธอด้วยตัวเอง
“วันนี้เราทานอะไรกันด
