“ไปช่วยอาอี้เถอะค่ะ เผื่อน้องมันเป็นอะไรขึ้นมา”
“อาอี้เป็นแบบนี้หลายรอบแล้วเจี๋ย พอพี่ไปถึงก็ไม่มีอะไรเลย เดินยิ้มเข้ามานั่งในรถ ให้พี่ไปส่งบ้าน” มันเป็นเรื่องจริง เขาเจอแบบนี้ตลอด แรก ๆ ก็ตกใจแต่พอหลายครั้งเข้าเริ่มไม่ใช่แล้ว ไม่ใช่เรื่องสนุกที่จะเอาความเป็นความตายมาล้อเล่น
“ลองไปอีกสักครั้งนะ เผื่อครั้งนี้น้องมันตกอยู่ในอันตรายจริง ๆ เรากำลังมีลูกกัน อะไรที่เป็นผลบุญเราก็ควรทำไม่ใช่เหรอคะ”
“ที่พี่ไปเพราะเจี๋ยขอนะ เพราะพี่รู้อยู่แล้วว่าอาอี้แค่เรียกร้องความสนใจ” พี่นิกลุกจากเตียงนอนไปใส่กางเกงขายาวด้วยท่าทางเซ็ง ๆ จากนั้นเขาเดินกลับมาหอมแก้มของเจี๋ยและบอกว่า “นอนหลับรอพี่เลยนะ เดี๋ยวพี่รีบกลับมา”
“กุญแจบ้านอยู่ในกระเป๋าเจี๋ย พี่นิกเอาติดไปด้วยเลยค่ะ” เผื่อว่าเจี๋ยเผลอหลับพี่นิกจะได้ไม่ต้องปลุกให้มาเปิดประตูให้
“ครับ เดี๋ยวพี่รีบกลับมา” พี่นิกโน้มลงมาจูบที่กลีบปากแล้วเดินออกจากห้องไปด
