เมื่อตกลงกันเรียบร้อยเจี๋ยก็เตรียมของไปสอน พี่นิกไปส่งที่วิทยาลัย ระหว่างทางก็จับมือกันไว้และยิ้มตลอดทาง ไม่ได้มีแค่เจี๋ยที่มีความสุข พี่นิกเองก็มีความสุขเช่นกันและคงจะมีความสุขกว่านี้ถ้าเขาและเธอได้อยู่ด้วยกันตลอดไป
“เดี๋ยวพักเที่ยงพี่เอาข้าวมาส่ง อยากกินอะไรทักบอกได้เลยนะ” พี่นิกบอกเมื่อรถจอดหน้าวิทยาลัย
“ตั้งไกล ไม่ต้องมาเดี๋ยวเจี๋ยซื้อเอาแถวนี้”
“อยากมา”
“เลิกสอนค่อยมารับ”
“ไม่...”
“ห้ามดื้อสิ” พอพูดแทรกเขาก็ทำหน้าอ้อน เจี๋ยจึงเอนตัวไปหอมที่แก้มและบอกก่อนจะลงจากรถ “ไม่ต้องอ้อนเลย ขับรถกลับดี ๆ นะคะ”
“ถ้าสอนไม่ไหวหรือปวดหัวรีบทักบอกพี่นะ”
“ค่า” เจี๋ยส่งยิ้มแล้วเดินเข้าวิทยาลัย ถ้ายังพูดพี่นิกก็จะอยู่แบบนี้ไม่ไปไหน
หลังจากมองเจี๋ยเดินหายเข้าไปในวิทยาลัย นั่งคิดอยู่หลายนาทีสุดท้ายแล้วก็ได้คำตอบว่าควรคุยกับอาอี้ให้เด็ดขาด ถ้าปู่ของเจี๋ยจะรับรู้แล้วเอาเรื่องเขา เขาก็พร้อมจะรับทุกอย
