61 ระหว่างเราสองคนมันเป็นไปไม่ได้
“ตื่นแล้วหรอ” มาร์ตินถามเสียงนุ่ม ค่อยๆประคองร่างเล็กขึ้น ช่วงนี้เอมิกายังคงเพลียๆอยู่แต่ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว หมออนุญาตให้กลับบ้านได้พรุ่งนี้ “ค่อยๆลุกนะ”
“ออสตินล่ะคะ”
“ฉันไปส่งที่โรงเรียนแล้ว แต่ฉันไม่ได้บอกออสตินนะว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ กลัวเขาเป็นห่วง”
“แกไม่งอแงหรอคะ”
“ลูกเราพูดง่ายจะตาย” มาร์ตินลูบศีรษะเล็กอย่างอ่อนโยน ใบหน้าซีดเริ่มมีสีสันขึ้นมาแล้วก็พลอยทำให้เขาโล่งใจไปด้วย ภาพเหตุการณ์ในครั้งนี้มันจะติดตาเขาไปจนตาย และมันจะเป็นสิ่งที่คอยย้ำเตือนว่าเขาต้องดูแลเอมิกาให้ดีกว่านี้ “จากนี้ไปไม่ต้องกังวลอะไรแล้วนะ ฉันจัดการอลิสให้แล้ว”
“วะ...ว่าไงนะ! คุณแจ้งตำรวจจับคุณอลิสหรอ”
“ใช่ ก็อลิสทำร้ายเธอจนเกือบตายนี่”
“ฉันคิดว่าคุณคงไม่ใจดำกับแฟนตัวเองขนาดนี้” ผิดคาด นึกว่าเขาจะช่วยอลิสสาเสียอีก
“ฉันกับอลิสไม่ได้เป็นแฟนกันแล้ว เชื่อเถอะ ยังไงเจ้าสั
