47 หมดรักแล้วจริงๆหรอ
@สามวันต่อมา
เริ่มต้นเช้าวันใหม่ด้วยบรรยากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝน ฝนตกพร่ำๆกระทบร่มสีใส ทันทีที่เข้ามาถึงบริษัทเมนิลาก็รีบพับเก็บร่มไว้ในกระเป๋า แล้วปัดน้ำฝนออกจากชายเสื้อเชิ้ตสีขาว
วันนี้เป็นวันแรกของการเริ่มงาน เมนิลามาถึงบริษัทก่อนเวลาเริ่มงานสิบนาที และทันทีที่เดินเข้ามาข้างใน ทุกสายตาก็จ้องมองมาที่เธอ ก่อนที่ทุกคนจะหันไปซุบซิบกันแต่ก็ไม่มีใครทักทายเธอสักคน หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินคร่อมร่างให้เพื่อนร่วมงานด้วยความเคารพ ข้างหน้าคือโต๊ะทำงานของเธอ มีป้ายชื่อตั้งอยู่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
แต่ยังไม่ทันได้สัมผัสโต๊ะทำงานใหม่ ก็มีเสียงรองเท้าส้นสูงเดินมาจากข้างหลัง
“คุณเมนิลาหรือเปล่าคะ” เสียงพนักงานระดับสูงเอ่ยทัก
“ค่ะ” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อมถ่อมตน
“พอดีผู้บริหารให้คุณย้ายขึ้นไปทำงานตำแหน่งฝ่ายการตลาดค่ะ”
“เอ๋? แต่ตำแหน่งนั้นเต็มแล้วไม่ใช่หรอ
