“แล้ว...มันก้อนใหญ่แค่ไหนละ บอกตัวเลขได้รึเปล่า”
“ประมาณ...สองล้าน…”
เกสราผงะทันที น้ำในลำคอแทบสำลักออกมา เธอวางแก้วลงบนโต๊ะอย่างเร็วแล้วโน้มตัวเข้าหาเพื่อน
“สองล้าน? ป่าน…คือ…เกิดอะไรขึ้น ทำไมอยู่ดีๆ ต้องใช้เงินขนาดนั้น แกไปทำอะไรไว้หรือเปล่า หรือมีใครมาหลอกแก...หรือพวกแก๊งคอลเซ็นเตอร์...”
“ไม่ใช่แบบนั้นเลยแก้ว…” ปาณชีวาส่ายหน้า น้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกจากสองตากลมด้วยความอึดอัดใจ
“มันเป็นหนี้ของพ่อกับแม่…ธนาคารเค้าจะยึดบ้านกับสวนแล้ว เค้าให้เวลาหาเงินอีกเจ็ดวัน อย่างน้อยก็ต้องหาดอกเบี้ยไปจ่ายให้ได้ แต่ถึงจะเป็นแค่ดอกเบี้ยก็ยังเป็นเงินหลักแสนเพราะเราไม่ได้จ่ายให้เค้ามาหลายงวดมันเลยทบกันมาเรื่อยๆ พ่อกับแม่ไม่ไหวแล้วจริงๆ แก้ว ป่านเองก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วเหมือนกัน แม่เพิ่งจะโทรบอกป่านเมื่อตอนบ่ายนี่เอง ท่านก็ไม่อยากให้ป่านเครียดไปด้วย แต่มาถึงขั้นนี้แล้วก็คงจะปิดบังป่านไม่ได
