ความคิดมากมายพุ่งขึ้นมาปะทะกันจนเธอหายใจไม่ทั่วท้อง เธอจึงเลือกเดินเฉียดประตูนั้นไปเงียบๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหยุดยืนตรงหน้า ปล่อยให้โอกาสในวันนี้ค่อยๆ หลุดลอยผ่านปลายผมไปอย่างแผ่วเบา
เมื่อถึงหน้าลิฟต์ ปาณชีวากดปุ่มรอ ขณะยืนมองตัวเลขบอกชั้นที่เคลื่อนลงมาจากชั้นบนสุดทีละชั้น เวลาในหัวของเธอเดินไปพร้อมตัวเลขเหล่านั้น ขณะเดียวกันก็ย้อนกลับไปยังภาพเมื่อคืน ภาพแม่ ภาพพ่อ ภาพสวนที่กำลังจะไม่ใช่ของพวกเธออีกต่อไป หากเธอไม่ทำอะไรสักอย่าง
เสียงติ๊งเบาๆ ดังขึ้นเมื่อประตูลิฟต์เลื่อนเปิด เธอก้าวเข้าไปข้างในด้วยจิตใจลอยล่อง ด้านในมีเพียงเธอคนเดียว เงาสะท้อนของหญิงสาวในกระจกสเตนเลสด้านในทำให้เธอเห็นตัวเองชัดเจนขึ้น ดวงตาแดงระเรื่อเล็กน้อย ใบหน้าซีดกว่าปกติ ปลายปากเม้มจนเป็นเส้นตรง
ปาณชีวายกมือจะกดปุ่มชั้นล่าง แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วของเธอจะสัมผัสปุ่ม ตัวประตูลิฟต์ซึ่งกำลังจะเลื่อนปิดกลับหยุดชะงักแล้วเปิดออ
