สายตาเช่นนั้น…ทำให้หัวใจเธอหดตัวลงอย่างเงียบงัน
ปาณชีวาวางกาแฟและจานคุกกี้ลงบนโต๊ะกระจกอย่างเบามือที่สุด
“กาแฟของ...ท่านรองฯ และของคุณผู้หญิงค่ะ”
รมิดาเหยียดรอยยิ้มสุภาพที่แฝงไปด้วยความมั่นใจ
“ขอบคุณนะคะ หนูหน้าตาน่ารักจัง คุณหมอคงสบายตาน่าดูเวลามีเด็กฝึกงานแบบนี้อยู่ใกล้ๆ”
ลมหายใจของปาณชีวาสะดุด เธอก้มศีรษะให้เบาๆ พลางยิ้มตามมารยาทและพยายามไม่แสดงสีหน้าที่แท้จริงออกไปแม้เพียงเสี้ยววินาที
ขณะที่กฤตภัทรตอบด้วยน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์เสียจนเจ็บ
“เธอเป็นแค่นักศึกษาฝึกงานแผนกเลขานุการครับ ไม่เกี่ยวอะไรกับงานของผมโดยตรง”
เพียงประโยคเดียว เหมือนมีบางอย่างในอกเธอถูกบีบแน่น ความจริงก็คือ…เขาพูดถูก เธอไม่ควรมีตัวตนใดๆ ในชีวิตของเขาเลยด้วยซ้ำ เธอเป็นเพียงข้อตกลง ข้อตกลงหนึ่งปีที่เขาเป็นผู้กำหนดและเธอยอมรับแต่โดยดี เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเจ็บกับคำพูดนั้น
“อ้อ อย่างนั้นเหรอคะคุณหมอ แต่เด็กคนนี้ดูเ
