หัวใจของเธอเต้นตึกตักเมื่อเห็นว่าแววตาคู่นั้นไม่ได้โกหก และเขาก็ต้องการอะไรบางอย่างที่มากขึ้นกว่าเดิม
ปาณชีวามองสบดวงตาร้อนแรงคู่นั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนยกสองมือประคองแก้มสาก แล้วทาบริมฝีปากจิ้มลิ้มลงบนปากหยัก ก่อนจะเริ่มจูบเขาอย่างเงอะงะ แต่ก็เรียกเสียงครางแผ่วจากเขาได้เป็นอย่างดี
ไม่นานเขาก็เป็นฝ่ายจูบเธอด้วยจังหวะอ่อนโยนแต่มั่นคง ราวกับความหงุดหงิดใจที่ก่อตัวตลอดวันถูกทำลายลงสิ้น จูบของเขาไม่รีบร้อน ไม่รุนแรง แต่ทรงพลังพอที่จะทำให้หัวใจเธอเตลิดไปไกลจนไม่สามารถควบคุมได้อีก เสียงลมหายใจแผ่วสะท้านของเธอทำให้เขาขยับริมฝีปากแนบกระซิบเบาๆ
“รู้มั้ยว่าก่อนหน้านี้ป่านทำให้อาหงุดหงิดมาก”
หัวใจของปาณชีวากระตุกวูบ เหมือนถูกสั่งให้หยุดเต้นและเริ่มใหม่ในจังหวะที่เขากำหนด เธอไม่รู้ว่าควรตอบอะไร ไม่รู้ว่าควรทำหน้ายังไง ไม่รู้ว่าควรหันไปทางไหน แต่รู้เพียงว่าทุกสัมผัสของเขาทำให้เธอแทบละลายอยู่ตรงนั้น
