“คุณอาน่ะ…อย่าแกล้งป่านสิคะ”
เธอเรียกอีกครั้ง น้ำเสียงคล้ายจะขอร้อง
แต่แทนที่จะปล่อย เขากลับเอื้อมมืออีกข้างขึ้นมาโอบร่างเธอไว้เต็มอ้อมแขนก่อนจะดึงเธอให้แนบเข้ากับอกแกร่งมากกว่าเดิม แผงอกแข็งแรงนั้นแนบสนิทจนเธอได้ยินเสียงหัวใจของเขาชัดเจน…
ชัดจนเธอเริ่มสงสัยว่ามันเต้นผิดจังหวะเพราะอาการเหนื่อยล้าหรือเพราะเธอกันแน่
กฤตภัทรซบหน้าลงบนผมนุ่มของเธอ ลมหายใจอุ่นเป่ารดขมับอย่างสม่ำเสมอ ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาเธอรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
“…เมื่อคืนอานอนหลับสนิทที่สุดในรอบหลายปี”
ปาณชีวาตาโตขึ้นทันที
เขาอยู่ใกล้เกินไปจนเธอไม่อาจมองหน้าเขาได้ แต่เสียงนั้นเต็มไปด้วยความจริงใจชนิดที่ไม่ต้องใช้สายตาก็มองเห็น
“เพราะฉะนั้น…อย่าเพิ่งลุกไปไหน”
“แต่คุณอาขา...”
“อยู่เฉยๆ ก่อน จะได้มั้ยป่าน”
เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเล่นของเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนแบบนั้น ทำให้มือของเธอที่กำผ้าห่มอยู่แน่นค่อยๆ ค
