แสงแดดอ่อนตอนเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาในห้องนอนอย่างแผ่วเบา ความอบอุ่นของแสงแรกประจำวันค่อยๆ ลูบไล้ผิวของปาณชีวาที่กำลังหลับพริ้มอยู่บนเตียงกว้าง เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ราวกับร่างกายยังไม่พร้อมกลับมารับรู้โลกใบเดิม และทันทีที่สติค่อยๆ เริ่มกลับคืนมา ภาพเมื่อคืนก็กระทบเข้ามาในหัวใจเสียจนเธอหายใจไม่ทั่วท้อง
ความอ่อนล้าบางอย่างตรงกลางกาย
ความอบอุ่นที่ยังตกค้างอยู่บนผิว
และกลิ่นสบู่จางๆ ของเขาที่ติดอยู่ตามปลอกหมอน…
ทั้งหมดนั้นต่างย้ำชัดว่ามันไม่ใช่ความฝัน
เธอ…ได้ก้าวข้ามเส้นบางเส้นกับเขาไปแล้วจริงๆ
ปาณชีวาหยัดตัวขึ้นนั่งช้าๆ มือแตะแก้มตัวเองอย่างแผ่วเบา เธอรู้สึกถึงความร้อนที่แล่นขึ้นมาบนใบหน้าเมื่อคิดถึงริมฝีปากของเขาที่สัมผัสเธออย่างอ่อนโยนเมื่อคืน
ความทรงจำเหล่านั้นทำให้หัวใจเธอเต้นแรงอย่างช่วยไม่ได้ แม้จะรู้ดีว่าทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะข้อตกลง แต่ความนุ่มนวลที่เขาปฏ
