หลังจากชงกาแฟแล้วนำไปเสิร์ฟให้เขาในห้อง เธอก็กลับไปทำงานของตัวเองอีกครั้งอย่างตั้งใจ ส่วนเขาก็ไม่ได้เรียกใช้เธออีกเพราะมีเอกสารมากมายที่ต้องจัดการ
เวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง ปาณชีวาเดินไปหยิบเอกสารเพื่อเตรียมให้อนุพงศ์ซึ่งโทรมาจากข้างนอก เธอระวังทุกฝีก้าวไม่ให้เกิดเสียงดังจนเกินไป และเมื่อเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารที่อยู่เลยศีรษะแล้วหันกลับมา ร่างบางก็ปะทะเข้ากับใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
“อุ๊ย คุณอา...ขอโทษค่ะ”
ร่างบางสะดุ้งเฮือก ใบหน้าของเธอเงยขึ้นอย่างเร็วด้วยความตกใจและพบเขายืนอยู่ตรงหน้าในระยะใกล้เกินกว่าจะหายใจได้สะดวก
ดวงตาของกฤตภัทรมองเธอนิ่ง ไม่ได้ถอย ไม่ได้หลบ ไม่ได้แสร้งว่าเป็นเรื่องบังเอิญและไม่ยอมขยับออกแม้แต่นิดเดียว มันเป็นเวลาเพียงเสี้ยววินาที แต่สำหรับเธอ…มันยาวนานพอให้หัวใจเต้นจนแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
กฤตภัทรขยับเพียงนิดเดียว ก่อนพูดเสียงต่ำ
“ระวัง
